تغذیه مناسب کودکان و نوجوانان

از دیدگاه طب سنتی انسان ها در سنین مختلف مزاج های متفاوتی دارند. در کودکی و نوجوانی که از بدو تولد تا ۳۰ سالگی است، حرارت و رطوبت بر بدن غالب است. در سن جوانی که از ۳۰ تا ۳۵ سالگی را در بر می گیرد، مزاج گرم و خشک می شود. توجه به مزاج هر سن و تنظیم رژیم غذایی بر اساس آن، شخص را در جاده سلامتی قرار می دهد.

دوران کودکی و نوجوانی

کودک از آغاز تولد تا پایان سال دوم زندگی با سرعت در حال رشد است. از سال دوم به بعد اندکی از سرعت رشد کاسته می شود و مجددا در نزدیکی بلوغ رشد سریع می شود.

با توجه به این نکته و در نظر گرفتن تکامل دستگاه ها و اندام های کودک در سال های اول زندگی بخوبی می توان به اهمیت نقش تغذیه در تامین رشد و تکامل کودک پی برد.

مناسب ترین غذا برای کودک در ۶ ماه اول زندگی فقط شیر مادر است و از آن به بعد غذاهای کمکی به تدریج وارد رژیم غذایی کودک می شوند. حکمای طب سنتی در گذشته دستورات و راهنمایی های مفیدی را در رابطه با تغذیه مادران شیرده ارائه نموده اند تا شیر مادر با بهترین کیفیت در اختیار کودک قرار گیرد.

بهترین مواد غذایی برای مادر شیر ده عبارت است از گندم، گوشت بره، بزغاله، ماهی، کاهو، بادام و فندق … که همانگونه که مشاهده می شود مواد غذایی لطیف، معتدل، در زمره آن قرار دارد استفاده از موادی از قبیل خردل، ادویه جات تند، نعناع، پیاز و سیر در زنان شیر ده منع شده است. چرا که به هر نسبت که خون سالم و مناسبی در بدن زن شیرده تولید شود شیر او نیز سالم تر است.

استفاده از شیره انگور در زنانی که از رقیق بودن شیر خود شکایت دارند مفید است. مصرف اسفناج، کرفس، کنجد، چغندر، آشی که با نخود و جو پخته شده باشد، گوشت و مغز گوسفند و استفاده از رازیانه، تخم شوید و سیاهدانه در غذاها برای افزایش شیر و ارتقا کیفیت آن موثر است.

پس از دوران شیرخوارگی دوران کودکی و نوجوانی قرار دارد.

عوامل زیادی دریافت و عادات غذایی کودکان و نوجوانان را تعیین می کنند. عادت هایی از قبیل دوست داشتن و دوست نداشتن غذا در ابتدای کودکی شکل می گیرند و تا دوران بلوغ ادامه می یابند که در آن زمان هر گونه تغییر همراه با مقاومت خواهد بود.

قبل از اینکه کودک به مدرسه برود خانواده بیشترین نقش را در شکل گیری عادات غذایی کودک ایفا می کند. یک ارتباط غذایی خوب شامل تقسیم مسئولیت بین والدین و کودکان است.

از دیدگاه طب سنتی کودکان و نوجوانان که مزاجی گرم و تر دارند باید از خوردن مواد غذایی خشک کننده پرهیز کنند چراکه ایشان در سن رشد و نمو قرار دارند و وجود حرارت و رطوبت برای این امر ضروری است.

مواد غذایی مانند غذاهای تند، شور، مواد غذایی فراوری شده و پر ادویه، چیپس و پفک، غذاهای کارخانه ای و آماده، سوسیس و کالباس و سایر فست فودها و نوشابه های گازدار، آبمیوه های صنعتی و… این حرارت و رطوبت را از بین برده و مانع از رشد صحیح می شود.

دریافت زیاد نوشیدنی های فراوری شده و مقادیر بالای فروکتوز در غذاها و نوشیدنی های فراوری شده می تواند باعث افزایش تری گلیسرید پلاسما و مقاومت به انسولین شود.

در چندین مطالعه دریافت میزان پایینی کلسیم و چاقی با دریافت بالایی از نوشیدنی های شیرین شده در کودکان پیش دبستانی مرتبط بوده است. دریافت زیاد سدیم یا نمک نگرانی دیگر است. افزایش دریافت سدیم یا نمک در غذاهای فراوری شده منجر به افزایش فشار خون سیستولیک و دیاستولیک در کودکان می شود.

یک ناهار خوب در مدرسه عبارت است از ساندویچی که از نان کامل و یک غذای غنی از پروتئین (گوشت، تخم مرغ، کره و …) تشکیل شده و از میوه تازه، سبزی یا هر دو، یا شیر به عنوان دسر استفاده شود.

از سوی دیگر امروزه اعضای یک خانواده کمتر با هم غذا می خورند که قسمتی به خاطر برنامه کاری آنها، مصرف غذا جلوی تلویزیون و کاهش زمان تهیه غذا در خانه است.

در یک مطالعه، کودکان مدرسه ای که همراه خانواده خود شام می خورند، مقادیر میوه و سبزی بیشتر و غذاهای سرخ شده کمتری استفاده می کردند. محیطی که غذا در آن مصرف می شود نیز تاثیر زیادی بر روی اشتها و دریافت کودک خواهد داشت. انتظارات نا به جایی که والدین از فرزندشان دارند نزاع بر سر سفره و سایر استرس های احساسی، همگی تاثیر نامطلوبی خواهد گذاشت. محیط مناسب صرف غذا به گونه ای است که همراه با زمان کافی، آرامش و صحبتهای خانوادگی باشد.




باید ها و نباید های والدین برای تربیت فرزندان

نظر شما را نمی دانم اما من کلمه«نظم» را دوست ندارم. این مفهوم تنبیه، با تحکم صحبت کردن، حتی ضربه و تنبیه بدنی را می رساند. بچه ها باید دیده شوند و حرفهای بد را نشنوند. یک تمرین خوب برای والدین این است که در واقع بعد از اینکه از حرف های خودتان احساس بهتری پیدا کردید و مطمئن شدید آنها را در مورد فرزندانتان به کار ببرید . اگر دیسیپلین ها یا قوانین درستی را در رفتار با فرزندانتان به کار ببرید آن وقت والدین بودن و فرزند بودن بسیار راحت تر است.

۱٫ متحد با هم حضور یابید

باید متوجه باشید که وقتی شما پشت همسرتان را خالی می کنید با فرزندانتان آنقدر مهربان نیستید که در آینده دوستتان بدارند. (بله، در نوشته های پایین تصدیق خواهید کرد). شما در حقیقت آنها را سردرگم می کنید، احترامشان را نسبت به هر دوی شما و اعتماد به مرزی که بسیار با اهمیت است را از دست می دهند.

اگر شما تک والد هستید، این قضیه چیزی از مسئولیتتان نسبت به فرزندان کم نمی کند. هنوز افرادی هستند که بتوانید از آنها تقاضا کنید در مسئولیت فرزندان با شما همکاری کنند. مانند والدینتان وقتی با شما به مسافرت می آیند، یا مربی مهدکودک و دوستتان که در بعد از ظهر های بعد از مدرسه می تواند از آنها مراقبت کند.

اگر می خواهید کودکتان احساس امنیت کند، باید شما و همسرتان پشت همدیگر را داشته باشید. حتی نقش های بد را نیز با هم شریک و همراه باشید. این ارزشش را دارد: در این صورت آنها احساس شادی خواهند کرد، تصور و دید شفاف تری نسبت به حدو مرز خودشان با نهایتا به شما احترام بیشتری خواهند گذاشت و شما را بیشتر دوست خواهند داشت.

البته شما مجبور نیستید با همه ی قوانین کوچک و جزئی موافقت کنید اما تنها وقتی یکی از شما چیزی می گوید دیگری از او حمایت کند. « وقتی پدر می گوید نه، پاسخ نه است». اما مسئله مهم، صرف نظر از اینکه گاهی مجبورید از حرفهای بد حمایت کنید ، این حقیقت است که موافقت و حمایت شما اهمیت دارد نه چیزی که با آن موافقت می کنید.

۲٫ ثابت قدم باشید

وقتی من بچه بودم، برخی روزها جواب مادرم را با گستاخی و بی ادبی می دادم و او در پاسخ فقط می خندید . روز بعد همان جواب را مشابه قبل با گستاخی می گفتم و بخاطرش به شدت تنبیه می شدم. و هرگز هیچ نشانه ای مشخصی وجود نداشت که مادرم طبق چه روندی رفتار می کند. این کار نه تنها در صحبت کردن بلکه در خیلی از چیزهای دیگر هم تکرار می شد. و من اکثر اوقات با احتیاط رفتار می کردم انگار که روی پوسته نازکی که هر آن احتمال شکسته شدن دارد در حال حرکت هستم.

همچنین این بدین معنی بود که نمی دانستم برای انجام چه کارهایی اجازه دارم یا ندارم و به نظر می رسید که رفتار مادرم براساس شانس بود که من راز آن را نمی دانستم. بنابراین نکات کمی برای تنظیم و کنترل رفتارم وجود داشت. در نهایت، من گاهی اوقات با مشکل مواجه می شدم و بعضی مواقع که بخت با من یار بود مشکلی به وجود نمی آمد. در کل در رفتار با مادرم من بایستی ریسک می کردم.

همه بچه های شما برابرند. آنها باید بدانند که چه چیزهایی برایشان پذیرفته و قابل و قبول است و چه چیزهایی قابل قبول نیست. آنها به کمک اینکه چه چیزی در دیروز یا دو روز قبل درست بود یا نبود قضاوت می کنند و رفتارشان را با آن تنظیم می کنند. اگر پیام ثابتی را دریافت نکنند آنها نمی دانند که چطور باید رفتار کنند و همه چیزهایی که در مرز خانواده و در حریم آن مهم است به خوبی حفظ نمی شود. این بدین معنی است که کودکان احساس سردرگمی ، نا امنی و حتی بی عشقی می کنند.

من سخت ترین نکته در این قانون را به شما خواهم گفت: این بدین معنی است که بیشتر اوقات نمی توانید قوانین را زیر پا بگذارید حتی وقتی که می خواهید. این امر برای کودک مهربانانه نیست. اگر شما تصمیم گرفته اید اجازه ندهید کودکتان با شما در رختخواب بخوابد، باید روی آن پافشاری کنید و روی حرفتان باقی بمانید( مگر اینکه دارید برای تغییر دائمی قانون آماده می شوید). فقط به این خاطر که کودک شما امروز کمی به این خاطر ناراحت می شود، و کودکتان خیلی خونگرم است و و قتی در حمام بازی و خنده های او را می بینید، نسبت به خودتان احساس عذاب وجدان کنید… نه نه نه همانجا متوقف شوید! یکبار اجازه دادن به آنها درون رختخوابتان نه گفتن به آنها را ده بار سخت تر می کند و آنها درک نمی کنند که چرا. همین حالا نه بگویید (به آرامی و با آغوش گرفتن) و به یاد داشته باشید که فقط در مهربان بودن ظالم باشید( یعنی به اندازه ای که برای فرزندتان مهربان هستید با خودتان هم مهربان باشید).

۳٫ بر روی مشکلات تمرکز کنید نه روی افراد

وقتی به بچه ای می گویید که آنها بازیگوش، خودخواه، تنبل، چاق، احمق، بی ادب، زورگو، بی ملاحظه یا هر چیز دیگری هستند به آنها برچسب می زنید. و اگر آنها آن برچسب را باور کنند زندگی را براساس آن شروع می کنند. آنها فکر خواهند کرد « هیچ دلیلی ندارد که تلاش کنم، می دانم که تنبلم». یا « چه چیزی می خواهم از دست بدهم؟ به هر حال آنها مرا بازیگوش می پندارند». البته، این یک فرایند آگاهانه نیست، حداقل وقتی در سنین پایین هستند. اما اگر به آنها برچسب بزنید براساس آن زندگی خواهند کرد.

کاری که شما باید انجام دهید این است که رفتارشان را محکوم کنید نه خودشان را. می توانید به آنها بگویید « این عمل خودخواهانه ایست» یا« زورگویی خیلی بی ادبانه است». به این طریق شما آنها را قضاوت نکرده اید بلکه رفتارشان را خطاب قرار داده اید. اگر اینجا شما دلتان می خواهد فریاد بزنید و بگویید « اما او تنبل است» به شما نمی گویم که اشتباه می کنید هر چند برای من سخت است که شما را تایید کنم. فقط می گویم شما باید هرگز در مقابل فرزندتان این را نگویید یا به کسانی که گفته شما را به گوش او می رسانند. سعی کنید از روشهای دیگری برای تنبیه او استفاده کنید. به عنوان مثال اگر برای سه بار پشت سر هم بدون تمیز کردن میزش از اتاق خارج شد، به عنوان جریمه از او بخواهید که در شستن ظرفها به شما کمک کند.

برچسب های مثبت کاملا مقوله ی جدایی هستند. اگر این برچسبها دقیق و صحیح باشند( طوری نباشد که بچه ها را مجبور به انجام کاری کنید که توانایی انجام آن را ندارند)، بچه ها را تشویق می کند تا مانند آن برچسب ها رفتار کنند… بافکر، محتاط، شجاع یا هر چیزی.

و در حقیقت شما می توانید از این برچسب های مثبت استفاده کنید تا رفتارهای خوب را تقویت کنید مثلا وقتی آنها لغزش کردند : « من واقعا سورپرایز شدم که دیدم بی ادبانه رفتار کردی. همیشه فکر می کردم مودب هستی.» این او را مطمئن می کند که شما دید مثبتی راجع به او دارید و خیلی طول نمی کشد که براساس برچسب «مودب» رفتار می کند.

۴٫ اگر شما حالت متعادلتان را از دست بدهید، باخته اید

عصبی نشوید

فرزندان ما با دیدن رفتارمان یاد می گیرند. اگر ما بگوییم لطفا و ممنونم آنها هم در همان لحظه یاد می گیرند. اگر با دیگران مودبانه رفتار کنیم آنها هم مشابه عمل می کنند اگر ما قبل از صبحانه کراک و کوکائین بکشیم فکر می کنند طبیعی است. اگر وقتی دیگران مطابق خواست ما عمل نمی کنند تعادلمان را از دست می دهیم آنها فکر خواهند کرد این رفتار صحیح است.

بیشتر اوقات ساده است همانطور رفتار کنیم که از فرزندانمان توقع داریم. اما وقتی عصبی شده و فشار خونتان شروع به بالا رفتن می کند زمانی است که قضیه بحرانی می شود بنابراین وقتی کودکتان با شما جر و بحث می کند چطور با او برخورد می کنید؟ آیا آرام می مانید، صدایتان را بالا نمی برید و به چیزی که می خواهد بگوید گوش می کنید؟ این ساده نیست، خدا می داند، ولی این تنها راه است که بشود پاسخ مشابهی هم از آنها دریافت کرد.

در برخی از زوجین به برخی دلایل ، یکی از والدین زمینه عصبی شدن و از کوره در رفتن بیشتری در مورد یک فرزند را نسبت به دیگر فرزندان خانواده دارد. اگر این مورد برای شما نیز مصداق دارد، احساس شکست نکنید رفتار شما نرمال است. اما لازم است بدانید هر زمان که شما حالت نرمالتان را در مواجه با کودکتان از دست می دهید ، شما به پاسخ عصبی آنها مهر تایید می زنید. و این امر شما را به یک شکست خورده تبدیل می کند. و در آینده به آنها و روابطشان کمک نخواهد کرد، مخصوصا اگر با این فکر بزرگ شوند که از کوره در رفتن شما باعث می شود به چیزی که می خواهید برسید و به این باور برسند که این روش استانداردی برای حل کردن ناسازگاری ها می باشد.

یک عمل مشابه دیگر کتک زدن است. هر نظری که راجع به تنبیه بدنی داشته باشید حقیقت این است که این کار موثر نیست. این کار این پیام را به کودکتان می دهد که ، حداقل برخی اوقات، کتک زدن افراد راهی است برای رسیدن به چیزی که می خواهید. اگر این کار را در حین عصبانیت انجام دهید آنها می فهمند که کنترلتان را از دست داده اید. این کاملا برای بچه ها خطرناک است و همچنین به آنها می گوید از دست دادن کنترل و خشونت بلا اشکال است. اگر آن را با خونسردی انجام دهید نشان می دهد شما کاملا در مورد آن فکر کرده اید و به این نتیجه رسیده اید که را ه حل موثر، خشونت است.

۵٫ اگر کار اشتباهی کردید معذرت خواهی کنید

یکی از موضوعاتی که تا الان باید به آن رسیده باشیم این است که طریقی که ما طبق آن رفتار می کنیم قوی ترین مدلی است که بچه های ما برای رفتارشان دارند. . گفتیم اگر می خواهید آنها تعادلشان را از دست ندهند شما هم نباید از دست دهید، و اگر می خواهید آنها بگویند لطفا و ممنون شما هم باید مثل آنها مودب باشید. خب، حالا اینجا موضوع دیگری که شما باید با کودکتان انجام دهید مطرح می شود که که اکثر والدین با این مورد مشکل دارند.

من گمان می کنم تصوری که اغلب در بین والدین وجود دارد این است که اگر شما بپذیرید اشتباه کرده اید ، اعتماد کودکتان را به قدرتی که دارید از بین برده اید. مثلا اگر بگویید متاسفم آنها می فهمند شما همیشه کامل نیستید. بهتر است در اینجا نکته ای را مطرح کنیم. این امر تنها زمانی دارای اهمیت است که آنها از قبل این کار را انجام داده باشند. همچنین شما می توانید به آنها نشان دهید که خدا نیستید و ممکن است اشتباه کنید.

اگر شما آمادگی بیشتری برای معذرت خواهی هنگامیکه اشتباه می کنید داشته باشید، بیشتر فرزندان شما را کوچک نخواهند شمرد و رشد یافتن طبق یک روش نادرست را تایید نکرده بلکه از شما سپاسگزار خواهند بود که می توانند از دوران کودکی در قبال اشتباهاتشان عذر خواهی کنند. آنها همچنین می بینند که هر کسی می تواند اشتباه کند و جایی برای خجالت و شرمندگی نیست. لازم است کودک شما در نظر داشته باشد همانطور که کار غریزی را انجام می دهد معذرت خواهی را هم انجام دهد یعنی قبل از اینکه کسی را ناراحت یا اذیت کند.

۶٫ اجازه دهید به آغوشتان برگردند

شاید مواقعی پیش بیاید که با فرزندتان درگیری داشته باشید. در این موارد یا خوب از عهده اش برآمده اید یا خیر. اما به هرحال شما والدین قانونمندی هستید پس این نمی تواند خیلی بد بوده باشد. در طرف دیگر این دعوا و درگیری فرزند شما قرار دارد که به او دستور داده اید به اتاقش برود.

بعد ازاین چه اتفاقی می افتد؟این یک وضعیت کاملا بحرانی و حساس است و من آن را یک قانون می دانم زیرا والدینی را دیده ام که این کار را کاملا اشتباه انجام می دهند. بچه های آنها به صورت پشیمان و حتی عذرخواهانه بر می گردند و والدین آنها مجددا یادآوری می کنند که چقدر بد رفتار کرده اند . عمل بعدی این است که با جر و بحث آنها را دوباره به اتاقشان برمی گردانند. یا شاید والدین با بچه ها حرف نزنند و و برای مدتی با آنها قهر بمانند.

رویه دیگری که شما اجازه نمی دهید کودک از حال بدی که دچارش است خارج شود. اخیرا شنیده ام والدین به کودکانی که معذرت خواهی می کنند می گویند « چیزی که اهمیت دارد عذرخواهی نیست، بلکه تکرار نکردن مجدد آن اشتباه است». البته این حرف درست است. اما زمان مناسبی برای گفتن آن نیست. زیرا بچه های ضعیف احساس می کنند هنوزهم بخشیده نشده اند و من می توانم چهره ی مچاله و گرفته آنها را ببینم.

مهمترین چیز این است که کودکتان بداند شما هنوز دوستش دارید. لازم است همچنین بداند نکاتی در عذرخواهی تغییر رفتارش وجود دارد که باید آنها را رعایت کند. اگر هنوز از دستش عصبانی هستید چرا او باید از این عصبانیت اذیت شود ؟ پس وقتی دعوا تمام شد بگذارید حس کند بخشیده شده و می تواند مجددا به آغوش شما باز گردد. و اینکه شما بخاطر معذرت خواهی و توانایی او در تشخیص اینکه او مسئول اشتباه است ممنون هستید.




روشهای طبیعی افزایش قد

ممکن است شما احساس کنید دوستتان رشد ناگهانی کرده و شما خیلی کوتاهتر مانده اید. شاید بقیه اعضای خانواده تان بلند هستند و شما نگرانید که بتوانید به اندازه آنها برسید. حقیقت این است که قد یک شخص توسط عواملی که خارج از کنترل هستند تعیین می گردد یعنی ژن ها.

قد ما توسط ژنتیک و اثرات محیطی که در آن زندگی می کنیم تعیین می شود. پیش از آنکه پنجره یا دریچه رشد بسته شود شما می توانید از تکنیک ها و تمرین های ذکر شده در این مقاله برای کمک به رشد قدی تان استفاده کنید .

لازم است بدانیم فاکتورهای زیادی وجود دارد که بر قد تاثیر می گذارند و می توانند کنترل شوند، گروهی از عادات طبیعی، تکنیک ها و رژیم های غذایی که می توانند توانایی شما را برای بلند شدن ارتقا دهند. بنابراین اگر هنوز در سن رشد هستید برای آگاهی از روش های طبیعی که می توانند به بلند قد شدن شما کمک کنند این مقاله را بخوانید.

۱٫رژیم غذایی متعادل مصرف کنید

وقتی شخصی اندام چاق دارد کوتاه تر به نظر خواهد رسید. از این گذشته، اندام متناسب همراه به تغذیه درست شما را بلند تر می کند و باعث می شود احساس بهتری داشته باشید!

مطمئن شوید که بدنتان همه ویتامین ها و مواد معدنی مورد نیاز را دریافت می کند این امر به رشد قدی کامل شما کمک خواهد کرد. مکمل های متناسب با گروه سنی خودتان مصرف کنید، هر روز همراه با صبحانه و سعی کنید غذاهای معینی را در رژیم خود بگنجانید:

به میزان کافی کربوهیدرات مصرف کنید و از دریافت کالری مورد نیاز بدنتان مطمئن شوید زیرا بدن برای رشد به این مواد نیاز دارد.
نشان داده شده است که مصرف ۵۰۰ میلی گرم نیاسین یا ویتامین ب ۳، سطح هورمون رشد را افزایش می دهد البته تنها در صورتی که با شکم خالی مصرف شود.
میزان بالایی از پروتئین بدون چربی بخورید. پروتئین بدون چربی از قبیل گوشت سفید مرغ، ماهی، سویا و لبنیات به رشد عضلات و سلامت استخوان کمک می کند . بهتر است از کربوهیدرات های ساده مثل پیتزا، کیک ها، شکر و نوشابه دوری کنید.
میزان زیادی پروتئین مصرف کنید ( گوشت، تخم مرغ، غلات). پروتئین ها مهیاکننده واحدهای ساختاری ضروری برای رشد بدن شما هستند. حداقل یکی از وعده های غذایی روزانه شما باید سرشار از پروتئین باشد.

میزان بالایی کلسیم مصرف کنید. کلسیم موجود در سبزیجات سبزرنگ پر برگ مثل اسفناج و کلم پیچ و در لبنیات (ماست و شیر)، به سلامت استخوان کمک می کند.
به میزان کافی روی دریافت کنید، مطالعات، اگر چه تا کنون بدون نتیجه بوده اند، به ارتباط محتمل بین کمبود روی و توقف رشد در پسرها اشاره دارد. از منابع غذایی غنی از روی می توان صدف دریایی، جوانه گندم، کدو تنبل و تخمه کدو ، گوشت بره، بادام زمینی و خرچنگ را نام برد.
به حد کافی ویتامین D دریافت کنید. ویتامین D رشد عضلات و استخوان را در کودکان ارتقا می دهد و نشان داده شده است که کمبود آن باعث چاقی در دختران نوجوان می شود. ویتامین D در ماهی، یونجه یا قارچ یافت می شود.
طبق یک برنامه منظم غذا بخورید. شما باید سه وعده در روز غذا بخورید با میان وعده های کوچک مابین صبحانه و ناهار و ناهار و شام. سعی کنید این برنامه منظم را تقریبا هر روزرعایت کنید.

۲- ورزش کنید.

متاسفانه اگر رشدصفحات رشد استخوانها(که باعث رشد طولی استخوان می شود)به علت سن شما بسته شده باشد ورزش کردن اثری بر میزان رشدتان ندارد. اما اگر شما از شنا کردن، دویدن، یوگا، دوچرخه سواری در بین سایر ورزش ها لذت می برید و رشد شما متوقف نشده است ورزش همراه با تغذیه درست و خواب کافی می تواند به رشد شما کمک کند.

ورزش های پرشی مانند طناب زدن، رقصیدن، حتی بارفیکس را متناوبا انجام دهید. فعالیت داشته باشید. بیرون بروید و حداقل روزی ۳۰ دقیقه ماهیچه هایتان را به کار بیاندازید.

به باشگاه بروید، ملحق شدن به یک باشگاه می تواند دستگاه هایی را در دسترس شما قرار دهد تا تمرین های خوبی برای عضله سازی انجام دهید. این کار انگیزه شما را برای ورزش حفظ می کند.
به یک تیم ورزشی ملحق شوید. افرادی که ورزش های تیمی انجام می دهند می توانند از طبیعت رقابتی شان برای سوزاندن کالری اضافی استفاده کنند و امیدوار باشند که اندام بلندتری خواهند داشت. مزیت ورزش های تیمی این است که تشخیص نمی دهید در حال انجام ورزش هستید و زمان خیلی سریع و مطلوب می گذرد.
اگر امکان ورزش کردن ندارید در اطراف محل زندگی تان پیاده روی کنید. اگر سرتان شلوغ است و وقتی برای هیچ کاری ندارید بلند شوید و تا فروشگاه نزدیک منزلتان پیاده روی کنید. یا پیاده به کتابخانه یا مدرسه بروید.
انجام ورزش های کششی اثرات مفیدی دارد. شایعاتی وجود دارد که می گویند با انجام ورزش های خاصی ” بلندتر شوید” و ادعا می کنند که این ورزشها بعد از سن رشد هم به رشد طولی شما کمک می کند. ولی متاسفانه اینطور نیست، همانطور که در بالا اشاره شد هنگامیکه صفحات رشد استخوان بسته شوند امکان بلند قد شدن وجود ندارد. بنابراین، هیچ مدرک و سند علمی وجود نداردکه تایید کند شما می توانید با ورزش های کششی بلند قد تر شوید. کشش ممکن است وضعیت و حالت بدنتان را خوب کند بطوریکه می تواند باعث شود بلندتر به نظر برسید یا کوتاه بودنتان را مخفی کند اما نمی تواند به قالب بدن شما اینچی اضافه کند.

۳٫هر شب به اندازه کافی بخوابید

خوابیدن ، زمانی است که بدن ما فرصت رشد پیدا می کند، بنابراین خوابیدن زیاد باعث رشد خواهد شد. اگر در سن قبل از نوجوانی یا هنوز زیر ۲۰ سال سن دارید هر شب بین ۹ تا ۱۱ ساعت بخوابید.

هورمون رشد انسانی (HGH) به طور طبیعی در بدن تولید می شود به ویژه در طی خواب عمیق یا خواب با موج آرام. به نظر می رسد خواب ترشح هورمون رشد از هیپوفیز را تحریک می کند.
تحقیقات انجام شده بیان می کنند که کودکان در سنین نوجوانی و قبل از آن به ۸٫۵ تا ۱۱ ساعت خواب شبانه نیاز دارند. به این دلیل که رشد بدن و بازسازی بافتها در حالت استراحت رخ می دهد. محیط خوابتان را تا حد امکان آرام نگه دارید و سعی کنید صدا و نورهای اضافی را حذف کنید. اگر در خوابیدن مشکل دارید قبل از خواب، یک دوش آب گرم یا نوشیدن یک فنجان چای بابونه را امتحان کنید.
هورمون رشد به عنوان یک دارو گاهی اوقات تحت نظر پزشک برای برخی افراد تجویز شده و برای فرد تزریق می شود . کرم های هورمون رشد، پودرها ، قرص یا آمپول های تجویز نشده این هورمون از نظر پزشکی پرخطر بوده و می توانند عوارض جانبی جدی داشته باشد . قبل از مصرف هر فرم دارویی از این هورمون حتما با پزشک متخصص مشورت کنید.

۴٫آگاه باشید که بیشینه قد شما توسط ژنتیک تعیین خواهد شد

دانشمندان محاسبه کرده اند که ۶۰ تا ۸۰ درصد قد شما توسط ژنها تعیین می گردد. متاسفانه، دو حالت وجود دارد: یا شما ژن بلندی قد را دارید یا خیرمنظور از این جمله این نیست که اگر والدین شما کوتاه قدند شما هم قد کوتاه خواهید شد و رشد نخواهید کرد ، این تنها به این مفهوم است که داشتن والدین کوتاه قد یعنی احتمال کوتاه قد شدن شما وجود دارد.

قد یک صفت چندژنی است یعنی توسط چندین ژن مختلف تحت تاثیر قرار می گیرد. داشتن پدر و مادر کوتاه لزوما به این معنی نیست که شما کوتاه قد خواهید شدهمینطور داشتن والدین بلند قد شما را بلند قد نخواهد کرد. اما بیشتر افرادی که خانواده ای کوتاه قد دارند، احتمالا خودشان هم کوتاه قد خواهند شد. با این حال دلسرد نباشید. حقیقت این است که شما نمی توانید بدانید چقدر قد خواهید کشید مگر اینکه به رشد کامل فیزیکی در سن ۲۰ سالگی برسید.

میزان بلندی قدتان را محاسبه کنید. شما می توانید بر اساس بلندی والدین تان قد خود را پیش بینی کنید:
قد پدر و مادرتان را با هم جمع کنید.
اگر پسر هستید ۵ اینچ (۱۳ سانتی متر) به آن اضافه کنید و اگر دختر هستید ۵ اینچ (۱۳ سانتی متر )از آن کم کنید.
عدد به دست آمده را تقسیم بر ۲ کنید.
پاسخ قد پیش بینی شده شماست. توجه کنید که این محاسبه قطعی نیست اما نسبتا به واقعیت نزدیک است.

۵٫سعی کنید رشدتان متوقف نشود.

شاید نتوانید کار زیادی انجام دهید تا قدتان را بلند کنید اما می توانید چندین قدم بردارید تا مطمئن شوید قدتان توسط عوامل محیطی تحت تاثیر قرار نگیرد و اصطلاحا نسوزد. به نظر می رسدمصرف الکل و مواد مخدر در سنین جوانی در متوقف کردن رشد دخیل هستند؛ سوء تغذیه نیز به همان اندازه می تواند شما را از رسیدن به قد کامل باز دارد.

آیا کافئین واقعا رشد شما را متوقف می کند؟ مطالعات علمی نشان می دهد که ، خیر، کافئین رشد را متوقف نمی کند. اما کافئین می تواند جلوی خواب منظم و کافی و عمیق شما را بگیرد. کودکان و جوانان نیاز دارند که حدود ۹ تا ۱۰ ساعت بخوابند و کافئین می تواند به توانایی خواب درست در شما آسیب وارد کند.
آیا سیگار کشیدن واقعا جلوی رشد را می گیرد؟ اثرات سیگار کشیدن و دود بر شاخص جرم بدن هنوز قطعی و ثابت شده نیست. بر اساس منبع سلامت اینترنت دانشگاه کلمبیا ، اگر چه مطالعات انجام شده قطعی نیستند ولی تحقیقات جدید پیشنهاد می کنند کودکانی که سیگار می کشند یا در معرض دود سیگار هستند از کودکانی که در این شرایط نیستند کوتاه ترند.
آیا استروئیدها رشد را متوقف می کند؟ البته. استروئیدهای آنابولیک رشد سلول را در کودکان و نوجوانان مهار می کنند، همراه با پایین آوردن تعداد اسپرم، کاهش سایز سینه، بالا بردن فشار خون و فرد را در معرض حمله قلبی قرار می دهند. کودکان و نوجوانانی که از آسم و آلرژی رنج می برند و از اسپری برای باز کردن مسیرهای تنفسی استفاده می کنند، که حاوی دوز پایینی از استروئید هستند، به طور متوسط نیم اینچ از دیگر افرادی که از این داروها استفاده نمی کنند کوتاه ترند.

۶٫سیستم ایمنی تان را قوی نگه دارید.

برخی از بیماری ها در کودکان می توانند رشد را متوقف کنند.بسیاری از این بیماری ها با واکسیناسیون های رایج در دوران کودکی مهار می شوند ، همانطور که همه ما این واکسیناسیون هارا در کودکی انجام داده ایم، اما برای اطمینان میزان فراوان ویتامین C بخورید( در میوه هایی از قبیل پرتقال، گریپ فروت و لیمو یافت می شود) و هنگامیکه احساس بیماری می کنید به حد کافی استراحت کنید.

سیستم ایمنی تان را با خوردن غذای تازه قوی کنید. سعی کنید از غذاهای فرآوری شده، غذاهای بدون کالری یا با چربی بالا و غذاهای هیدروژنه مثل مارگارین اجتناب کنید.
تنوع بالایی از غذاهای سالم مصرف کنید. تنوع بالایی از میوه ها، سبزی های فراوان، حبوبات، منابع پروتئین از قبیل شیر، پنیر، ماهی و آجیل و دیگر غذاهای غنی از آنتی اکسیدان و اسیدهای چرب امگا ۳ را برای داشتن سیستم ایمنی سالم تر مصرف کنید.

۷٫حالت ایستادن خوبی داشته باشید

همیشه صاف بایستید بجای اینکه پشتتان را خم کنید. شانه هایتان را به بیرون و کمی رو به عقب بدهید. داشتن وضعیت ایستاده مناسب باعث می شود شما بلند تر به نظر برسید .

قوز کردن و انداختن شانه ها می تواند انحنای ستون فقرات شما را در حین رشد در مسیر بدی قرار بدهد. شانه ها یتان را رو به عقب، چانه را بالا نگه دارید. با هدف راه بروید به جای اینکه خمیده و با نگاه پایین و گوشه چشم باشید و سعی کنید و قتی روی صندلی هستید مستقیم بنشینید. حتی اگر بلند قد نشوید یک وضعیت خوب بدنی باعث می شود بلندتر به نظر برسید.

۸٫ لباس های جذب و اندازه بدنتان بپوشید.

لباس های اندازه بدن خطوط بدنتان را واضح می کند. اگر لباس های شل بپوشید آن خطوط را محو می کند و سبب می گردد کوتاه تر به نظر بیایید. البته لباس های جذبی که باعث می شود احساس بهتری داشته باشید نه آنهایی کهاز پوشیدنشان احساس عصبی بودن و ناراحتی می کنید.

۹٫قدتان را بلند تر کنید.

دختران همیشه می توانند کفش پاشنه بلند بپوشند. از پوشیدن کفش های تخت اجتناب کنید و به جای آن کفش پاشنه بلند بپوشید.

۱۰٫بهترین ویژگی بدنتان را نشان دهید.

اگر پاهای بلند دارید شلوراک یا دامن کوتاه بپوشید تا پاهایتان را های لایت نشان دهید. از پوشیدن پا بندها و گرم کن هایی که پاهایتان را کوتاه نشان می دهد اجتناب کنید زیرا باعث می شود کوتاهتر به نظر برسید.

۱۱٫لباس های با رنگ تیره بپوشید.

گاهی بلند تر به نظر رسیدن به معنی کشیده تر به نظر رسیدن است. اگر قادرید باریک و کشیده به نظر بیایید شانس خوبی ست که بلندتر دیده شوید. رنگهایی مانند مشکی، آبی تیره و سبز زیتونی می تواند باعث شوند شما هم بلند تر و هم کشیده تر به نظر بیایید به ویژه اگر هم در بالاتنه و هم در پایین تنه لباستان تیره باشد.

۱۲٫لباسهایی با خطوط عمودی بپوشید.

لباس های با راه راه های عمودی شما را بلندقد تر نشان می دهند و لباس های با خطوط افقی برعکس عمل می کنند.

۱۳٫اعتماد به نفستان را افزایش دهید.

بلند قد بودن زیباست اما نباید باعث شود اعتماد به نفستان را از دست بدهید. در گروه های دوستانه شرکت کنید، در مدرسه فعالیت داشته باشید و مطمئن باشید که در این راه موفق خواهید شد. این حال شما را خوب می کند و داشتن طرز فکر مثبت تر برای کوتاهی قد سازنده تر خواهد بود.

۱۴٫یک پزشک متخصص را ببینید.

اگر خانواده تان بلند قد است و شما تا سن نوجوانی رشد نکرده اید یا اگر قدتان نسبت به قبل از بلوغ خیلی تغییر نکرده است ایده خوبی ست که با پزشکی در این زمینه مشورت کنید. برخی مشکلات و بیماری ها وجود دارند که می توانند رشد را متوقف کنند (مثل هورمون رشد، کمبود هورمون یا بیمار ی خود ایمنی) ولی نادر هستند. اگر رژیم غذایی سالم دارید و به اندازه کافی استراحت می کنیداما خوب رشد نمی کنید، حتما باید به پزشک مراجعه کنید.

اگر در سن بزرگسالی هستید و قدتان کوتاه است به دکتر بروید. اگر چه شرایط متعددیدر دوران کودکی وجود دارند (مثل نرمی استخوان) که می توانند باعث کوتاهی قد در دوران بزرگسالی شوند، در این موارد بایستی با پزشک متخصص مشورت کنید.




کمبود توجه در کودکان و نحوه صحیح برخورد با آن

“مامان ، بیا اینجا و نقاشی منو ببین

خیلی قشنگ شده سارا

من نمی تونم مداد آبی ام رو پیدا کنم .

همین جاست!

من نمی تونم مداد سبزم رو پیدا کنم.

بفرمایید.

نمی خوام رنگ کنم. می خوام نقاشی بکشم.

میشه این گل رو تو برای من رنگ کنی؟ مامان. “

کودکان همگی نیاز به توجه و تایید دارند. به هر حال توجه خواستن یکی از مشکلاتی است که هر زمانی ممکن است اتفاق بیفتد . همه کودکانِ خواهان توجه می توانند کنترل شوند. بسیاری از کودکان داستان های غم انگیزی می سازند تا نگرانی و همدردی شما را برانگیزند. در صورت توجه بیش از حد به چنین کودکانی به جایی می رسید که می بینید کودک زندگی شما را کنترل می کند.

بسیاری از کودکان برای جلب توجه دست به رفتارهای نادرست می زنند. توجه خواستن بدنام ترین دلیل رفتارهای ناخوشایند در کودکان خردسال است و همین می تواند ریشه مشکلات انضباطی کودک در سالهای بعد کودکی و بلوغش باشد.

هدف شما این نیست که نیاز فرزندتان به توجه و تایید را از بین ببرید. وقتی این نیاز به درستی مدیریت شود ، نیاز کودک به توجه می تواند به ابزار مفیدی برای بهبود رفتارهای او تبدیل شود. نیاز به توجه را نه ، بلکه رفتارهای خواهان توجه او که غیر قابل قبول و افراطی هستند را ، از بین ببرید. مادری که می گوید : سارا، من می دانم که تو می خواهی من اینجا بمانم و با تو نقاشی کنم . اما من الان کار دارم. اگر صبر کنی و ده دقیقه خودت به تنهایی نقاشی بکشی ، بعد از آن می توانم کنارتو بمانم و با هم نقاشی کنیم ” این فرصت را به سارا می دهد که توجهی را که می خواسته و به آن نیاز داشته ، بگیرد. در این صورت کودک شروع به نق زدن نمی کند.

چه میزان توجه به کودک خیلی زیاد است؟

این به شما بستگی دارد. چه میزان رفتارهای خواهان توجه را تحمل می کنید؟ قانون این است که کودکان همانقدری توجه می خواهند که شما به آنها می دهید. شما باید بین آنچه فرزندتان می خواهد و آنچه خودتان می توانید به او بدهید تعادلی ایجاد کنید. بعضی روزها عادی ترین رفتارها برای جلب توجه هم می تواند شما را دیوانه کند.

اجازه ندهید که نیاز فرزندتان به توجه تبدیل به تقاضای توجه شود. وقتی کودکان توجه کافی دریافت نمی کنند به صورت خشم ، بدخلقی ، نق زدن ، آزار دادن و دیگر رفتارهای ناراحت کننده آن را ابراز می کنند. آنها فکر می کنند اگر با خوب بودن نمی توانم توجه بگیرم پس کارهای بد می کنم تا مامان به من توجه کند.

سه نوع توجه

توجه و تایید بزرگترها یکی از قویترین پاداش ها برای کودکان است. متاسفانه به ندرت والدین توجه هوشمندانه به فرزندشان نشان می دهند. سه نوع توجه وجود دارد.

توجه مثبت
توجه منفی
عدم توجه
وقتی به فرزندتان برای رفتارهای خوبش توجه و تایید می دهید ، توجه مثبت از شما می گیرند. توجه مثبت به معنای درک خوب بودن کودک است. روی رفتار مثبت تمرکز کنید. توجه مثبت می تواند کلام محبت آمیز یا تشویق آمیزی ، در آغوش گرفتن یا زدن روی شانه کودک باشد. یک یادداشت خوشایند در کیف غذای کودک نیز کارآیی خوبی دارد. توجه مثبت رفتارهای خوب را افزایش می دهد.

وقتی برای رفتارهای نادرست به کودک توجه می دهید در حال دادن توجه منفی هستید. توجه منفی معمولا هنگامی شروع می شود که ناراحت هستید. با تهدیدها ، بازجویی و نصیحت ادامه می دهید. توجه منفی یک تنبیه نیست بلکه یک پاداش است. توجه منفی رفتار بد را تنبیه نمی کند بلکه آن را افزایش میدهد.

ساده ترین راه برای گرفتن توجه شما کدام است ؟ ساکت نشستن یا رفتارهای بد. وقتی کودک توجه لازم را به روش مثبت دریافت نمی کند ، به هر طریقی که بتواند توجه شما را جلب می کند. به رفتارهای نادرست او توجه نکنید بلکه فقط به رفتارهای خوبش توجه نشان بدهید. از این سناریو بپرهیزید:

فرض کنید دو برادر صبح های شنبه آرام می نشینند و سی دقیقه کارتون تماشا می کنند. همه چیز آرام است. پدر با رایانه کار می کند. ناگهان بحثی در می گیرد. نوبت منه که یک برنامه رو انتخاب کنم. پدر وارد اتاق می شود. تلویزیون را خاموش کرده و هر دو کودک را سرزنش می کند و آنها را به اتاق هایشان می فرستد.

مدت سی دقیقه این بچه ها رفتار خوبی داشتند. پدر درباره رفتار خوب آنها هیچ نگفته. چیزی درباره ساکت ماندن آنها گفته نشده ، به آنها گفته نشده که چطور با هم خوب همکاری کرده اند. اما لحظه ای که مشکل بروز می کند پدر فورا وارد عمل می شود. پدر هیچ توجه مثبتی نسبت به رفتارهای خوب آنها نشان نداده است. وقتی شروع به رفتارهای نادرست کرده اند پدر با یک دنیا توجه منفی وارد صحنه شده است.

توجه منفی به کودک آموزش می دهد که چطور می تواند مسیر و راهش را تغییر بدهد. آنها یاد می گیرند که مشکل ساز باشند. یاد می گیرند که چطور ذهن شما را درگیر کرده و شما را کنترل کنند. توجه منفی به کودک یاد می دهد که چطور آزار بدهد، نق بزند و اذیت کند. به کودک یاد می دهد که چطور خون شما را به جوش بیاورد، تحریکتان کند و اوقات تلخی کند. ما با عدم توجه به رفتارهای مناسب به فرزندمان و توجه به رفتارهای ناخوشایند آنان این را آموزش می دهیم.

من با صدها تن از والدینی کار کرده ام که به کودکانشان یاد داده اند خواستار توجه منفی باشند. هرگز ندیده ام پدر یا مادری به عمد این کار را کرده باشد. وقتی به رفتار منفی توجه کرده و رفتار مثبت را نادیده می گیرید به فرزندان خود یاد می دهید که رفتار منفی داشته باشند. فرزند شما در آینده رفتار ناپسند از خود نشان میدهد تا توجه شما را دریافت کند.

منتظر نمانید تا یک رفتار نادرست از او سر بزند. از کنار رفتارهای مثبت او به سادگی نگذرید. ما این کار را با نوجوانان می کنیم. ما انتظار رفتار خوب از آنها داریم و تلاش هایشان را زیر نظر می گیریم. وقتی یک کودک رفتار خوبی از خود نشان میدهد به آن توجه کنید. به دنبال آن باشید. هر قدر بیشتر توجه کنید بیشتر پیدا خواهید کرد. در آینده نیز رفتارهای خوب بیشتری را شاهد خواهید بود. هر کسی می تواند کاری کند که بچه ها بد بشوند. وضعیت را تغییر دهید. کاری کنید که بچه ها خوب باشند. کار ساده ای نیست و نیاز به تمرین دارد.

آمارها نشان میدهد که والدین امریکایی به طور متوسط ۷ دقیقه در هفته با هر یک از فرزندانشان وقت می گذرانند. سعی کنید این میانگین را بالا ببرید. گفتن دوستت دارم به فرزند کافی نیست. به آنها نشان بدهیدکه دوستشان دارید. هر روز ده دقیقه وقت با کیفیت برای هر کدام از فرزندانتان صرف کنید. هیچ بهانه ای قابل قبول نیست . مثل این که امروز خیلی کار دارم یا وقت ندارم . همه ما خیلی گرفتاریم.

در بسیاری از خانواده ها هر دوی والدین کار می کنند. بعضی از والدین دو شغله هستند. مهم ترین شغل شما پدر یا مادر بودن است. هنگامی که بعد از کار به خانه باز می گردید ، نیم ساعت اول را با بچه ها بگذرانید. نباید پدر یا مادری باشید که تنها ساعتی که این هفته با دخترش بوده در دفتر مدیر یا اداره پلیس بوده باشد. در دفتر یادداشت تان برای بچه ها یادداشت بگذارید. با هر کدام از آنها هر روز وقت مشخصی داشته باشید. با آنها به پیاده روی بروید و به اتفاقاتی که در زندگی شان رخ داده گوش بدهید. یک ساعت تلویزیون را خاموش کنید و حرف بزنید.

بایدها و نبایدهای والدین در تربیت فرزندان

چگونه نادیده بگیریم

وقتی شما رفتارهای نادرست فرزندتان را نادیده می گیرید هیچ توجهی به او نمی دهید. چون توجه برای کودک یک پاداش محسوب می شود، عدم توجه می تواند تنبیه موثری باشد. بی توجهی می تواند رفتار نادرست او را ضعیف کند. وقتی فرزندتان رفتار بدی انجام می دهد تا توجه شما را جلب کند ، آن را نادیده بگیرید. توجه خواستن نامناسب کودک را نادیده بگیرید. با این کار این تقاضاها ضعیف تر شده و رفتارهای نادرست کمتر و کمتر می شود.

برخی والدین به راحتی این را قبول نمی کنند. آنها فکر می کنند که وقتی فرزندشان رفتار نادرستی از خود نشان می دهد ، باید او را تنبیه کنند. این درست نیست. نادیده گرفتن توجه خواستن کودک بهترین راه درمان است. وقتی مرتبا این رفتارها نادیده گرفته شوند به کودک می آموزید که رفتارهای نادرست توجه شما را به او کمتر خواهد کرد. بدخلقی و نق زدن های کودک نیاز به یک شنونده دارد. شنونده را دور کنید تا دلیلی برای نق زدن نباشد. فراموش نکنید این تمایل کودک را به جهت دیگر هدایت کنید. به کودک راه های مناسب جلب توجه تان را بیاموزید. ” گوش های من صدای ناله را نمی شنود، با صدای ملایم به من بگو”

چه زمانی نادیده گرفته شود

نادیده گرفتن به معنای بی توجهی به مشکل نیست. در واقع نادیده گرفتن درخواست کودک برای جلب توجه منفی است. رفتارهای نادرست زیادی وجود دارد که نباید نادیده گرفته شود. برخی باید تنبیه شود. تصمیم گیری درباره این که چه رفتاری نادیده گرفته شده و چه رفتاری تنبیه شود کار ساده ای نیست و هیچ قانون مشخصی وجود ندارد. نیاز به زمان و قضاوت دارد. وقتی فرزندتان رفتار نادرستی انجام می دهد تا توجه شما را جلب کند آن را نادیده بگیرید. اگر فرزند شما برای دو یا سه دقیقه دست از کار نادرستش نکشید ، به او تذکر بدهید. به فرزندتان بگویید: به ناله های تو جواب نمی دهم وقتی ناله هایت تمام شد حرف می زنیم.” یک یا دو دقیقه دیگر صبر کنید . اگر هنوز هم دست از گریه برنداشته به او بگویید که گریه اش را قطع کند وگرنه تنبیه خواهد شد.

اگر عصبانی شوید یا اجازه بدهید که کودک کنترل شما را به دست بگیرد، بازنده خواهید شد. اگر باید از یک تنبیه استفاده کنید بدون عصبانیت آن را به کار بگیرید. اگر عصبانی شوید فرزندتان در جلب توجه منفی از شما موفق بوده است. اگر احساس می کنید عصبانی شده اید ، از آنجا دور شوید ، آرام بگیرید. اگر درگیر ماجرا شوید به فرزندتان توجه خواهید کرد و در نتیجه به رفتار نادرست او پاداش خواهید داد.

از رفتارهای درست او بی توجه عبور نکنید. برای رفتارهای مثبتش به او توجه مثبت بدهید. درخواست توجه او را که به شکل اذیت کردن یا ناله است نادیده بگیرید. توجه به این رفتارها موجب تشویق کودک به رفتار نادرست برای گرفتن توجه می شود. درک این ایده ها آسان اما عمل به آن ها سخت است. اما شما ارزش آن را دارید. به آن متعهد باشید . فرزندانتان نیز ارزش این کار را دارند.




جنین منجمد بعد از ۲۵سال به دنیا آمد

یک نوزاد از جنینی به دنیا آمده است که برای نزدیک به ۲۵ سال به صورت یخ‌زده و منجمد نگهداشته شده بود. این مدت زمان احتمالا از زمانی که عمل لقاح مصنوعی (آی‌وی‌اف) در جهان شروع شد طولانی‌ترین تفاوت زمانی میان بسته شدن یک نطفه و تولد آن است.

این جنین را یک خانواده آمریکایی ناشناس تقریبا ۲۵ سال پیش اهدا کرده بودند و در این مدت از آن به دقت و در شرایطی کنترل‌شده نگهداری می‌شد. کسی که حالا مادر این جنین شده است در آن زمان حدود یک سال داشته است.

به این ترتیب تینای ۲۶ ساله، مادر این دختربچه، با فرزند خود اگر در همان زمان بدنیا می‌آمد، فقط چند ماه اختلاف سن داشتند.

تینا و شوهرش بنجامین نمی‌توانستند به‌طور طبیعی بچه‌دار شوند و برای همین هم مرکز ملی اهدای جنین به آن‌ها یک جنین داد. جنینی که برای ربع قرن در یک مخزن یخ‌زده نگهداشته شده بود. این نوزاد در ماه نوامبر امسال به دنیا آمد.

  • تینا می‌گوید: “اگر این جنین همان موقعی که قرار بود به دنیا می‌آمد، ما شاید حالا با هم دوست بودیم.”

پزشکان در مرکزی که از این جنین نگهداری می‌شد، به خاطر اینکه به مدت طولانی یخ‌زده نگهداشته شده بود، او را “نوزاد برفی” نام داده بودند.

این نوزاد “رکوردشکن” گرچه از نظر ژنتیکی ارتباطی با والدینش ندارد اما تبدیل به اولین فرزند آنها خواهد شد.

نهاد ملی مرکز اهدای جنین زوج‌ها را تشویق می‌کند تا پس از تکمیل شدن خانواده شان، جنین‌های غیرضروری را اهدا کنند تا زوج‌های دیگر بتوانند صاحب بچه شوند.




‘کودکان را از صبحانه پر از قند در امان نگه دارید’

تحقیقی که روی دویست خانواده در انگلستان انجام شده نشان می‌دهد صبحانه در میان وعده‌های غذایی بیشترین نقش را رساندن قند بیش از اندازه به بدن کودکان دارد و به طور متوسط صبحانه کودکان حاوی یازده گرم قند، تقریبا معادل سه حبه قند، است.

اکثریت قریب به اتفاق پدر و مادرهایی که در این تحقیق شرکت کرده بودند تصور می‌کردند صبحانه سالمی به کودکشان می‌دهند.

به گفته متخصصان، وقتی روز با مصرف این همه قند شروع شود در پایان روز بچه‌های چهار تا ده ساله دو برابر حد مجاز روزانه قند ‌خورده‌اند.

کورن فلکس و غلات صبحانه، آب میوه و شکلات و پخشینه (خامه، مربا، شکلات مالیدنی) که حاوی قند زیاد باشند صبحانه مناسبی برای کودکان نیستند چون بیش از نیمی از حد مجاز روزانه مصرف قند را وارد بدن کودک می‌کنند.

پوسیدگی دندان و چاقی و افزایش خطر دیابت از مهمترین عوارض تغذیه با قند زیاد است. در انگلستان یک چهارم کودکان پنج ساله پوسیدگی دندان دارند و یک پنجم کودکان زمانی که دبستان را به پایان می‌رسانند چاق هستند.

اداره بهداشت عمومی دولت انگلستان که این تحقیق را انجام داده می‌گوید کودکان در این کشور نیمی از حد مجاز مصرف روزانه قند را پیش از رفتن به مدرسه مصرف می‌کنند.

این اداره اپلیکیشنی را به رایگان در دسترس والدین گذاشته تا با کمک آن میزان قند را در صبحانه کودکان خود اندازه بگیرند.‌

حد مجاز مصرف روزانه قند در انگلستان

  • دو ساله: کمتر از ۱۳ گرم یا تقریبا سه حبه قند
  • سه ساله: کمتر از ۱۵ گرم یا چهار حبه قند
  • ۴ تا ۶ ساله: کمتر از ۱۹ گرم یا پنج حبه قند
  • ۷ تا ۱۰ ساله: کمتر از ۲۴ گرم یا شش حبه قند

برای مثال یک کاسه کوچک کورن فلکس یا غلات صبحانه شیرین تقریبا دو حبه قند و یا پخشینه شکلات که روی نان مالیده می شود سه حبه قند و یک لیوان آب پرتقال حدود پنج حبه قند دارند.

چند توصیه در مورد صبحانه سالم برای کودکان

  • میوه‌هایی مثل موز را در صبحانه بگنجانید
  • شیر نیمه چرب یا شیر با یک درصد چربی
  • نان سبوس دار (Whole Grain) را جایگزین نان سفید یا نان‌ها یا بیسکویت‌های شیرین کنید
  • مربا را به حداقل ممکن کاهش دهید، حداکثر یک لایه نازک روی نان
  • حلیم به شرط اینکه با افزودن شکر مصرف نشود صبحانه خوبی است
  • پنیر کم چرب را جایگزین خامه کنید



چطور از پوسیدگی دندان‌ کودکان جلوگیری کنید

ررسی و آمارگیری که اخیرا توسط اداره بهداشت عمومی انگلستان انجام شده نشان می دهد که در این کشور از هر ۱۰ کودک سه ساله یک نفر پوسیدگی دندان دارد. این خردسالان به طور متوسط سه دندان پوسیده، افتاده و یا پر شده دارند.

برای کاهش دادن احتمال پوسیدگی دندان در میان خردسالان چه می توان کرد؟

پرهیز از تنقلات و نوشیدنی های حاوی شکر و شیرینی

اداره بهداشت عمومی انگستان می گوید که یکی از دلایل اصلی پوسیدگی دندان خوردن بیش از حد نوشیدنی ها و تنقلات شیرین و دارای قند است.

در گزارش این نهاد هشدار داده شده: “اگر با این مشکل که به نوع تغذیه و روش زندگی خانواده ها مربوط می شود، برخورد جدی نشود عارضه پوسیدگی دندان در این خردسالان ادامه خواهد یافت و در مراحل بعدی زندگی آنها به یک مشکل دایمی بدل خواهد شد.”

بنیاد تغذیه بریتانیا نیز در توصیه های خود می گوید که خانواده ها باید سعی کنند مواد غذایی و نوشیدنی های شیرین و حاوی قند را فقط به موقع صرف وعده های اصلی غذا محدود کنند.

این نهاد اضافه می کند:”هر چه فرزندان خردسال شما مواد غذای و نوشیدنی های دارای قند بیشتری مصرف کنند خطر پوسیدگی دندانهای آنها افزایش می یابد. توصیه دندانپزشکان این است که کودکان نباید در طول روز بیشتر از چهار بار مواد غذایی شیرین مصرف کنند.”

بنیاد تغذیه بریتانیا یادآوری می کند که مواد غذایی حاوی قند مثل شیرینی، مربا، کیک، بیسکویت و بستنی را نباید به کرات به کودکان داد و خوردن آنها را باید به زمان صرف وعده های اصلی غذا محدود کرد.

این نهاد در توصیه های خود می افزاید: “میوه های خشک نیز می توانند به دندان آسیب بزنند و خوردن آنها را نیز باید به زمان صرف وعده های اصلی غذا محدود کرد.”

بخش خدمات و درمان بریتانیا نیز در راهنمای خود برای خانواده ها می گوید: “به جای شیرینی و مواد حاوی قند بهتر است کودکان خود را عادت بدهید که در فاصله وعده های اصلی غذا میوه و سبزیجات خام مثل موز، نارنگی، خیار و هویج بخورند. تنقلات خوب دیگر عبارتند از نان تُست، بیسکویت برنجی و یا زرت بو داده بدون شکر و نمک.”

نوشیدن آب و شیر

به کودکان خود خوردنی‌های سالمی مثل نارنگی بدهید

مل ویکمن کارشناس تغذیه در دانشگاه بیرمنگهام می گوید:”آب میوه های شکرداری که برای کودکان خردسال تولید شده و به بازار می آیند اصلا برای تغذیه کودکان لازم نیست و باید از مصرف آن پرهیز کرد. بهترین نوشیدنی برای کودکان خردسال آب و شیر است.”

اداره بهداشت عمومی انگستان نیز می گوید کودکان خردسال باید از نوشیدنی های شکر دار پرهیز کنند و می افزاید:” برای نوزادان شیر مادر بهترین منبع تغذیه است و برای کودکان یک تا دو ساله آب و شیر پرچرب بهترین نوشیدنی است. از سن دو سالگی به بعد نیز بهترین نوشیدنی آب و شیر کم چربی است.”

نهادهای بهداشت و سلامت عمومی تاکید می کنند که برای تشویق خردسالان به خوردن مواد غذایی به هیچ وجه نباید به آنها شکر و شیرینی اضافه کرد.

کودکان را از سن یک سالگی به نوشیدن از لیوان عادت دهید.

نوشیدن نوشابه های دارای قند از بطری و یا لیوان هایی که سوراخ مکیدن دارند باعث می شود که خطر پوسیدگی دندانهای خردسالان و به خصوص دندانهای جلوی آنها افزایش یابد.

اداره بهداشت عمومی انگلستان می گوید که والدین باید از سن شش ماهگی نوزادان خود را تشویق کنند تا به جای بطری از لیوان استفاده کنند و از سن یک سالگی نوشیدن از بطری را باید متوقف کرد.

میل ویکمن کارشناس تغذیه می گوید:”حالت مطلوب این است که کودکان خردسال را از سن یک سالگی به لیوان عادت بدهیم. اما این تغییر عادت برای برخی از خردسالان و در نتیجه برای والدین آنها دشوار است چون برای کودکان خردسال معمولا بطری تاثیر آرام بخش دارد و برای والدین نیز شیوه کم دردسرتر و تمیز تری از غذا دادن به کودکان است. عادت دادن کودکان به استفاده از نی برای نوشیدن می تواند تا حدی کمک کند.”

مسواک زدن دو بار در روز

بنیاد تغذیه بریتانیا توصیه می کند که همه کودکان حداقل دو بار در روز و هر بار به مدت دو دقیقه دندانهای خود را مسواک بزنند. مسواک زدن قبل از خواب به خصوص در جلوگیری از پوسیدگی دندان بسیار موثر است.

اداره بهداشت عمومی انگلستان نیز این توصیه ها را دارد:

  • به محض رشد اولین دندان کودکان خود را عادت بدهید که مسواک بزنند و تا سن هفت یا هشت سالگی بر نحوه مسواک زدن آنها نظارت و دقت کنید. کودکان باید حداقل روزی دو بار دندانهای خود را مسواک بزنند و مسواک زدن قبل از خواب بسیار مهم است . باید از خمیر دندانهای حاوی فلوراید استفاده کرد.
  • برای کودکان زیر سن سه سال به اندازه یک عدس خمیر دندان کافی است و از سه سالگی به بعد به اندازه یک نخود.

استفاده از داروهای بدون شکر

اداره بهداشت عمومی بریتانیا در راهنمای خود برای خانواده ها تاکید می کند که موقع تجویز دارو برای کودکان، سوال کنند آیا نوع بدون قند دارو وجود دارد و اگر پزشکان به این نکته توجه نمی کنند به آنها این موضوع را یادآوری کرد.




آیا امواج وای‌فای باعث سقط می‌شود؟

زنانی که در دوران بارداری‌شان زیاد از تلفن همراه استفاده می‌کنند یا موقع خواب گوشی را نزدیک شکمشان نگه می‌دارند، بهتر است نسبت به این رفتارهایشان بازنگری داشته باشند. بر اساس پژوهش تازه‌ای امواج وای‌فای می‌توانند منجر به سقط‌جنین شوند. پژوهش‌های قبلی نشان می‌دادند این امواج که همه در معرض آن هستند با بالا رفتن احتمال ابتلا به سرطان رابطه دارند و در کوتاه‌مدت باعث تحریک عصبی می‌شوند و روی عضلات تأثیر می‌گذارند. این امواج به بدن فشار وارد می‌کنند و می‌توانند منجر به تخریب ژن‌ها شوند. تحقیقات جدید با رویکرد بررسی تأثیر امواج بر زنان باردار انجام شدند و نشان دادند این امواج می‌توانند روی سقط‌جنین تأثیر بگذارند.




فاصله سنی بین بچه‌ها چندسال باشد بهتر است؟

همین‌طور که اولین کودک شما در حال رشد است شاید به این فکر بیفتید که یک فرزند دیگر هم بیاورید تا هر دو باهم بزرگ شوند؛ ولی قضیه به همین سادگی هم نیست و لازم است بدانید بهترین فاصله سنی بین خواهر و برادرها کدام است. در این نوشته نگاهی به مزایا و معایب تفاوت‌های سنی مختلف می‌اندازیم.

فاصله کمتر از یک سال

فاصله زمانی ۹ تا ۱۰ ماه به‌طور مشخص کمترین فاصله زمانی موجود است و می‌تواند شرایط کاملاً سخت و دشواری را با خود به همراه داشته باشد اما مزایای خاص خودش را نیز دارد.

مزایا

فاصله سنی بچه‌ها خیلی کم است و می‌توانند چیزهای زیادی را باهم تجربه کنند.
اگر هر دو دختر یا پسر باشند، می‌توانند در یک کلاس درس پیش هم باشند. این به این معناست که می‌توانند مانند دوقلوها چیزهای زیادی را باهم به اشتراک بگذارند.
ازآنجاکه سنشان به هم نزدیک است می‌توانند از اسباب‌بازی‌های همدیگر استفاده کنند. آن‌ها حتی می‌توانند بدون اینکه سراغ شمارا بگیرند ساعت‌ها باهم بازی کنند.

مضرات

فاصله زمانی کم به این معناست که شما خیلی زود بعد از تولد فرزند اولتان دوباره باید باردار شوید و این به این معناست که پس از اتمام شرایط سخت بارداری اول دوباره بدون هیچ وقفه‌ای اقدام به بارداری نمایید و تمام سختی‌های بارداری را دوباره به جان بخرید. با این کار به‌خصوص ریسک زایمان زودرس را بالا می‌برید.
وقتی به زایمان نزدیک می‌شوید که فرزند اولتان تنها ۷ یا ۸ ماه دارد، خیلی کوچک‌تر از آن است که شرایط را درک کند. ترک کردن او در این سن کم برای رفتن به بیمارستان و زایمان می‌تواند خیلی برایش سخت باشد زیرا او در سنی است که به‌شدت به شما نیاز دارد و این شرایط به شما در جایگاه یک مادر حس خوبی نمی‌دهد.

فاصله ۱۲ تا ۱۸ ماه

فواید
فرزندان با این فاصله زمانی هنوز خیلی ازلحاظ سنی به هم نزدیک هستند و بنابراین تمام مزایای لذت بازی کردن کنار همدیگر را حس می‌کنند و از داشتن همبازی کوچک‌تر از خودشان بسیار لذت می‌برند.
اگر بافاصله زمانی بالاتر اقدام به بارداری نمایید مجبور هستید دو سری از مرخصی زایمان استفاده کنید. با این اقدام برای مدتی در خانه کنار فرزندانتان هستید و پس‌ازآنکه آن‌ها کمی بزرگ‌تر شدند به کارتان بازمی‌گردید.

مضرات

داشتن فرزندانی با این فاصله زمانی همان شرایطی را پیش می‌آورد که در خصوص فرزندان با فاصله زمانی کمتر از یک سال بیان کردیم. مادر برای برآورده کردن احتیاجات دو فرزند کوچک تحت‌فشار بیشتر است و این می‌تواند تأثیر بدی برای او به همراه داشته باشد.
اگر زمانی که نوزاد جدید به دنیا می‌آید فرزند دیگرتان ۱۸ ماه داشته باشد، ممکن است با آمدن فرزند دوم در‌حالی‌که همچنان به فرزند اولتان شیر می‌دهید، بدون اینکه شما و فرزند اولتان آمادگی‌اش را داشته باشید او را از شیر بگیرید.

فاصله زمانی ۲ سال

فواید

دو سال فاصله، اغلب زمان مناسبی است تا بدنتان وقت کافی برای بازیابی پس از زایمان اول را داشته باشد. بعد از دو سال، دیگر فرزند اولتان را شیر نمی‌دهید یا پوشکش را عوض نمی‌کنید.
این فاصله برای کودک بزرگ‌ترتان نیز مناسب است چراکه او وارد مرحله جدیدی از استقلال می‌شود و مثل سابق به شما وابسته نیست.
یکی دیگر از فواید این فاصله زمانی این است که می‌شود در هزینه‌ها صرفه‌جویی کرد به این صورت که می‌توانید از وسایل فرزند اول مانند اسباب‌بازی و لباس‌ها برای فرزند جدیدتان هم استفاده کنید.
مضرات
توضیح دادن آمدن یک عضو جدید به خانواده برای فرزند بزرگ‌تر می‌تواند کمی سخت باشد؛ چراکه در دوسالگی رقابت بین خواهر و برادرها به اوج خود می‌رسد. پس منتظر یک خوشامدگویی دوستانه نباشید.

فاصله ۳ سال و بیشتر

فواید

رقابت خواهر و برادرها بعد از ۳ سال به حداقل خود می‌رسد. کودک بزرگ‌تر شما به‌اندازه کافی رشد کرده است که بفهمد چه اتفاقی دارد می‌افتد و حتی وقتی فرزند جدیدتان به دنیا می‌آید می‌تواند برای او مفید هم باشد.
فاصله زمانی بیشتر به این معناست که مادر می‌تواند برای هر دو کودک زمان مناسبی کنار بگذارد. کودک بزرگ‌تر حداقل ۳ سال را به‌طور اختصاصی با شما گذرانده است و هم‌اکنون که به سن مهدکودک رسیده است شما می‌توانید زمان بیشتری را با کودک کوچک‌تر سپری کنید.

مضرات

فاصله زمانی بیشتر به این معناست که فرزندان با توجه به اینکه در مراحل متفاوتی به سر می‌برند دیگر نمی‌خواهند همیشه باهم بازی کنند.
شرایط والدین می‌تواند دوباره سخت شود. چراکه آن‌ها بعد از گذراندن روزهای سخت بی‌خوابی و سختی‌های فرزند اول، دوباره باید تمام آن شرایط را از اول شروع کنند.
شکی وجود ندارد که هر فاصله سنی که بین فرزندان باشد، نقاط قوت و ضعف خاص خودش را به همراه دارد؛ بنابراین صرف‌نظر از بررسی جنبه پزشکی بارداری مجدد و زودهنگام، بهتر است بگوییم هیچ فاصله زمانی استاندارد و یا به‌عبارت‌دیگر «بهترین فاصله زمانی برای آمدن فرزند دوم» وجود ندارد.
اما نکته‌ای که در خصوص اقدام شما جهت بارداری ازلحاظ زایمان از اهمیت برخوردار است این است که فاصله ۱۸ ماهه بین بارداری‌ها خطر زایمان زودهنگام را کاهش می‌دهد.

مطالعات اخیر نشان می‌دهد که بارداری مجدد کمتر از ۱۸ ماه بعد از زایمان می‌تواند منجر به بالا رفتن خطر زایمان زودهنگام شود. طی تحقیقی که دکتر «دی فرانکو» در دپارتمان سلامت کودک ایالت اوهایو انجام داد با بررسی سوابق ۴۵۴۷۱۶ مورد زایمان مادرانی که حداقل دو زایمان در طی شش سال داشتند به این نتیجه رسید زنانی که اقدام به تلاش مجدد برای بارداری در همان سال تولد می‌کنند دو برابر بیشتر در معرض زایمان پیش از موعد (قبل از هفته ۳۹ بارداری) قرار دارند؛ بنابراین بهتر است برای سلامتی خود و فرزند جدیدتان این حداقل فاصله زمانی را تا آنجا که ممکن است رعایت کنید.

اخیراً تمایلات خانواده‌ها به این‌سو رفته که با شروع مدرسه فرزند اول اقدام به بارداری فرزند دوم می‌کنند. درنهایت اینکه هر فاصله سنی که بین فرزندان شما باشد ماهیت رابطه خواهر و برادری آن‌ها را عوض نمی‌کند.




با این رنگ‌ها کودکتان را آرام کنید

زیاد برایمان پیش‌آمده که نوزادمان با رفتن به اتاقش گریه را آغاز می‌کند، بهانه می‌گیرد و طوری نگاهمان می‌کند انگار شمر ذی‌الجوشن باشیم. در ظاهر هیچ مشکلی هم ندارند، تازه شیر خورده، پوشکش خشک و تمیز است و دلش هم درد نمی‌کند. پس مشکل از کجاست؟ چرا کودکمان بیشتر مواقع وقتی در اتاقش است، بهانه‌گیر و بدخلق می‌شود؟ آیا مشکلی در اتاق وجود دارد؟

روان‌شناسان می‌گویند، رنگ اتاق و شیوه‌ی چینش دکوراسیون می‌تواند تأثیر زیادی روی آدم‌ها داشته باشد. نوزادها هم که از دیگران حساس‌تر هستند و نسبت به این مسائل آسیب‌پذیرتر. در این مطلب کوتاه رنگ‌هایی که می‌توانند در اتاق کودک به‌کار رفته و باعث جلوگیری از ناراحتی یا استرس او شوند را برایتان شرح داده‌ایم.

صورتی، رنگ پلنگ مهربان

همه‌مان از پلنگ صورتی خاطره‌های خوبی در ذهن داریم. کمتر کسی است که با دیدن او یاد پلنگ بیفتد. همه بهترین خاطره‌هایمان را از این موجود مهربان به یاد داریم. این تصویر زیبا در زمان انتخاب رنگ برای اتاق فرزندتان را در ذهن داشته باشید. صورتی یکرنگ آرام‌بخش و ساده است که باعث متعادل شدن انرژی در محیط می‌شود.

آبی، رنگ آرامش

آبی پر از حس خوب آرامش است. این هم‌رنگ دیگری است که در مراکز درمانی برای آرام کردن بیماران زیاد به‌کاربرده می‌شود. می‌گویند آبی تیره حس آرامش بیشتری را به بیننده القا می‌کند اما این فقط یک حدس است. از هر شدت رنگی که دوست دارید،‌استفاده کنید.

قرمز، هرگز

برای دکوراسیون اتاق نوزاد رنگ قرمز را کنار بگذارید. این رنگ سرچشمه‌ استرس و دل‌نگرانی است، موجب هیجان می‌شود و معمولاً زمان‌هایی کاربرد دارد که می‌خواهند کسی را به دلهره‌ی یا هیجان بیشتر وادار کنند. معادل این جمله برای نوزاد یعنی سردرگمی، خستگی و گریه‌ بیشتر.

رنگی برای جنگ با استرس

زردرنگ خوب و هیجان‌آوری است البته نه به‌شدت قرمز و نارنجی. می‌تواند حال آدم را جا بیاورد و خنده به لبمان بیاورد. اگر دنبال رنگی هستید که با کمکش به جنگ دل‌مردگی بروید، زرد انتخاب خوبی است.

پرتقالی، رنگ بدون ویتامین

برخلاف پرتقال که برای بچه‌ها سرشار از ویتامین و فایده است،‌ رنگ پرتقالی گزینه‌ چندان مناسبی برای اتاق کودک به نظر نمی‌رسد. این رنگ هم مثل قرمز حساسیت و اضطراب را تشدید می‌کند. هر وقت کسی احساس افسردگی و خستگی کرد، کمی چاشنی پرتقالی حالش را بهتر می‌کند. در مورد بچه‌های چندماهه که افسردگی هنوز مفهوم چندانی ندارد، پس این رنگ را از لیست خریدهایتان خط بزنید.

سبز را جدی بگیرید

سبز احتمالاً معروف‌ترین رنگ ضد استرس باشد. این را از رنگ غالب بیمارستان‌ها و درمانگاه‌ها هم می‌شود فهمید. می‌گویند این رنگ و تمام مشتقاتش جان می‌دهد برای آرام شدن و هماهنگی با انواع احساسات بد. درواقع می‌تواند انواع احساسات آدم‌ها را متعادل کند و درنهایت،‌ باعث خوابی آرام و بی‌دغدغه می‌شود.

سفیدترین سفید دنیا را انتخاب کنید

سفید، رنگ ساده اما آرامش‌بخشی است به‌شرط این‌که ‌رنگ به‌کار رفته در اتاق‌هایمان سفید واقعی باشد. استخوانی، کرم یا بقیه‌ی مشتقاتی که شبیه رنگ سفید به نظر می‌رسند، دیگر سفید نیستند و تأثیرات آن را هم ندارند. شاید برایتان جالب باشد که بدانید، رنگ‌های شبه سفید بیشتر از این‌که به شما حس طراوت یا آرامش بدهند، خسته‌ و دل‌مرده‌تان می‌کنند.

از دنیای ایده آل بیرون بیایید، دکور واقعی یعنی چه؟

واقعیت این است که نمی‌شود در دکوری به‌طور مطلق از یکی دورنگ خاص استفاده کرد. آن‌هم وقتی پای لوازم کودک و نوزاد در میان باشد، با دامنه‌ای از رنگ‌های مختلف طرف هستیم که در تمام ابراز و وسایل اتاق می‌توانند وجود داشته باشند. بهترین راه‌حل، این است که یک رنگ غالب را برای مجموعه‌ی اتاق نوزادتان انتخاب کنید. دکوراسیونی که رنگ کرم، سفید، صورتی و آبی در آن غالب باشد برای بچه‌های کم‌سن‌و‌سال ایده آل است.

به‌مرور و با بالا رفتن سن کودکان شاید بخواهید کمی نارنجی یا حتی زرد به فضا اضافه کنید، آبی‌ اتاق را به «آبی نفتی» ‌تغییر بدهید‌ یا حتی کمی رنگ خاکستری به اتاق اضافه کنید. درهرصورت، نکته‌ اصلی این است که کلیشه‌ای فکر نکنید. کلیشه‌ها می‌گویند رنگ صورتی حتماً برای دخترهاست و آبی برای پسرها. این حرف‌ها را دور بریزید و با منطقتان تصمیم بگیرید.

نتیجه نهایی، دکوراسیون چطور باید باشد؟

همه‌ این‌ها یک سری اصول کلی هستند اما هر آدمی با دیگری متفاوت است و به همین دلیل ممکن است در یک مورد خاص مثل دیگران به یک پدیده جواب ندهد. گاهی شاید رنگ نارنجی برای کسی حس بهتری داشته باشد تا آبی یا صورتی. بعدتر که بزرگ بشویم، جامعه،‌رفتارهای مردم و واکنش‌های دیگران هم روی‌مان تأثیر می‌گذارند اما فعلاً تا نوزادتان کم‌سن‌وسال است، گاهی شاید نیاز باشد تا با آزمون‌وخطا کارتان را پیش ببرید تا به آرامش‌بخش‌ترین دکور برسید.




نشانه بارداری دو قلو چیست؟

همانند بیشتر خانم ها زمانی متوجه بارداری خود شدم که نتایج حاصل از نوار تست بارداری در منزل مثبت بود. برای اینکه بتوانم از نتیجه به دست آمده مطمئن شوم، پیش پزشک رفتم و از او خواستم آزمایش خون را برای تشخیص این شرایط تجویز کند. بعد از چند روز جواب ازمایش را گرفتم و نتیجه آن هم مثبت بود. در حقیقت سطح هورمونی من بسیار بالا بود و پزشک نمی دانست چند جنین در رحم وجود دارد. همین صحبت ها باعث شد به بارداری دوقلو شک کنم.

بعد از چند هفته، وجود دو جنین در رحم تایید شد. با اینکه زنانی که منتظر به دنیا آمدن دوقلو یا چند قلو هستند ممکن است نشانه های مختلفی را تجربه کنند اما برخی از نشانه های اولیه در بیشتر افراد مشابه است. در این مقاله قصد داریم به همین موضوع بپردازیم. پس همراه ما باشید.

نتایج آزمایش خون:

سطح افزایش یافته هورمون hCG در خون می تواند نشانه وجود دو جنین در رحم باشد. اگر این اعداد در تست اولیه بالاتر بود، می توان به وجود دو جنین پی برد البته به خاطر داشته باشید که این موضوع قطعی نیست. بارداری دوقلو اغلب باعث افزایش سطح هورمون hCG می شود اما برخی از افرادی که تنها یک جنین در رحم دارند نیز چنین شرایطی را تجربه می کنند. دلایل مختلف زیادی برای افزایش سطح این هورمون وجود دارد. به همین خاطر با اطمینان نمی توان گفت که افزایش اولیه هورمون hCG به معنای وجود دو جنین در رحم است.

نشانه های اغراق آمیز بارداری:

همانطور که می دانید بیشتر نشانه هایی که در زنان باردار دیده می شود مرتبط با تغییرات هورمونی در بدن آن هاست و این موضوع بدین معنی است که زنانی با دو جنین در رحم، ممکن است نشانه های شدیدتر و حادتری را نسبت به سایر افراد تجربه کنند.

زمانی که فردی دو جنین در رحم خود دارد، خطر رخ دادن بسیاری از موارد وجود دارد. به عنوان مثال به خاطر افزایش سطح هورمون بارداری bhCG ، این فرد ممکن است نشانه های حالت تهوع و استفراغ را بیشتر از سایرین تجربه کند. در حقیقت، زنانی که دو جنین در رحم خود دارند به احتمال زیاد از حالت شدیدتر بیماری صبحگاهی رنج خواهند بود که در آن حالت تهوع و استفراغ بسیار شدیدتر است.

شکم بزرگ تر در اوایل بارداری:

اگرچه به گفته متخصصان افزایش وزن و اندازه را نمی توان به عنوان نشانه قطعی از بارداری دوقلو در نظر گرفت اما بیشتر افرادی که دو جنین در رحم خود دارند شکم بزرگ تری را در اوایل بارداری خواهند داشت.

همین امر باعث می شود فرد به وجود جنین دیگر در رحم شک کند. البته با اینکه چنین نشانه هایی می تواند در تشخیص شرایط به مادران کمک کند اما پزشکان بر این باورند که به جز سونوگرافی، روش تایید شده و واقعی برای تعیین بارداری دوقلو وجود ندارد. شما می توانید حدس های زیادی بزنید اما تا زمانی که سونوگرافی انجام نشده است نمی توانید از درست بودن حدس های خود مطمئن شوید. این روزها بارداری دوقلو در هفته ششم یا هفته هفتم بارداری به خوبی تشخیص داده می شوند.




گفتن “مراقب باش” چه آسیب هایی به کودک می رساند؟

به بچه ها اجازه دهید دلیل احتیاط را بدانند. هرگز آن ها را از افتادن نترسانید. آن ها باید یاد بگیرند که چطور بلند شوند، گردوخاک لباسشان را بتکانند و دوباره به راه رفتن ادامه دهند.

به گزارش سلامت نیوز به نقل از سایت بدونیم، هر وقت بچه ها برای بازی از خانه بیرون می روند والدین احساس می کنند باید امنیت آن ها را حفظ کنند بنابراین دائما این جمله را تکرار می کنند: “مراقب باش”.

والدین با گفتن این جمله می خواهند در کودک حس احتیاط ایجاد کنند تا به او آسیبی نرسد.در واقع این یک واکنش غیرارادی است که ما پدرومادرها هنگام بازی کردن بچه ها نشان می دهیم. وقتی با دوستانشان به دوچرخه سواری می روند می گوییم “مراقب باش” وقتی در حیاط می چرخند، از درخت بالا می روند، از وسایل تیز برای کاردستی استفاده می کنند و خیلی موارد دیگر…

والدین محافظان بچه ها هستند برای این که آن ها را از آسیب دیدن حفظ کنند. آن ها دائما از زبانشان برای محافظت از بچه ها استفاده می کنند. مشکل این جاست که جمله “مراقب باش” کمی مبهم است و تصور والدین این است که امنیت بچه ها با همین جمله حفظ می شود.

گفتن “مراقب باش” به کودک یک عادت شده است

زمانی که بچه ها خیلی کوچک بودند پدر و مادرها مراقبشان بودند اما کمی که بزرگتر می شوند آزادی بیشتری به دست می آورند و والدین نمی توانند تمام حرکات و کارهایشان را تحت نظر داشته باشند. بنابراین راه دیگری برای مراقبت از آن ها پیدا می کنند.

بعضی والدین با پیشنهاد کردن جایگزین ها احتیاط را به آن ها القاء می کنند. به عنوان مثال به آن ها می گویند به جای دویدن در خیابان راه بروند. همیشه هنگام رد شدن از خیابان هر دو طرف را نگاه کن. عقب بایست و اجازه بده ماشین ها رد بشوند.
اما بعضی والدین همه چیز را در این جمله خلاصه می کنند: مراقب باش.

دلیل این که والدین عادت دارند دائما به کودکشان بگویند مراقب این است که زمانی که بچه بودند والدینشان با آن ها همین کار را کرده اند و به نظرشان عادی ترین روش برای اخطار دادن به بچه هاست. هیچ اشتباهی در این روش وجود ندارد و چون نیتمان خوب است دائم آن را تکرار می کنیم.

جمله مراقب باش تنها زمانی کمک می کند که به درستی توضیح داده شود. این جمله می تواند مفاهیم زیادی داشته باشد. اگر به کودک توضیح ندهید نمی داند که باید مراقب چه چیزی باشد. پس لازم است که به او توضیح دهید باید مراقب چه چیزی باشد و چرا. و اگر احتیاط نکنند چه اتفاقی می افتد؟

اگر این توضیحات را به او ندهید عادت می کند که به همه چیز به چشم تهدید نگاه کند. مراقب باش برای آن ها یعنی مراقب هر چیزی که در اطرافت هست باش. همه چیز خطرناک است. با تزریق کردن این دیدگاه در ذهن کودک باعث می شوید که در سنین بالاتر به هیچ چیزی اعتماد نکنند. بنابراین در فعالیت های فیزیکی کمتر شرکت می کنند چون ترس از آسیب دیدن دارند و از منطقه امن خود بیرون نمی آیند چون برایشان ترسناک است.

بچه ها باید در اشتباه کردن آزاد باشند و از آن ها چیز یاد بگیرند. در غیر اینصورت باور می کنند که تنها راه برای وجود داشتن و نجات پیدا کردن ریسک نکردن است.

درست است که امنیت داشتن مهم است اما ریسک نکردن هم ممکن است جلوی پیشرفت را بگیرد. وقتی دست به هیچ کاری نمی زنند تا امنیتشان به خطر نیفتد خیلی از فرصت ها را از دست می دهند.

برای پیشرفت در زندگی باید ریسک کرد. فرصت ها در همین ریسک ها نهفته هستند. شاید در این ریسک هیچ فرصتی نباشد شاید هم باشد. وقتی بیش از حد مراقب هستید فرصت ها را از دست می دهید و در نتیجه به موفقیت دست نمی یابید. موفقیت هرگز پشت در کسی که خطر نمی کند را نمی زند.

اخطار ندهید، راهنمایی کنید

به بچه ها اجازه دهید دلیل احتیاط را بدانند. هرگز آن ها را از افتادن نترسانید. آن ها باید یاد بگیرند که چطور بلند شوند، گردوخاک لباسشان را بتکانند و دوباره به راه رفتن ادامه دهند.

هنگام گفتن این جمله موقعیت را برایش شرح دهید و این که برای مراقب بودن به چه چیزی نیاز دارند. در آن ها احساس خطر مبهم ایجاد نکنید. به او توضیح دهید که چرا این کار خطرناک است، اما انتخاب را از او نگیرید. همچنان به او اجازه دهید که در فعالیت ها شرکت کند. اجازه دهید خودش مرزها را کشف کند و حس احتیاط را درک کند.

مثال هایی که برای توضیح این جمله می توانید به کار ببرید به شکل زیر است:

حواست را در کاری که انجام می دهی جمع کن.
مراقب غریبه ها باش و از آن ها فاصله بگیر.
آن سنگ خیلی سنگین است می توانی مراقبش باشی؟
قبل از پرتاب کردنش حواست به اطرافت باشد.
نزدیک استخر ندو.
حواست به دوستانت باشد شاید آن ها تو را نمی بینند.
اگر توپ وسط جاده افتاد از بزرگترها کمک بگیر.
اگر روش بازی دوستانت را دوست نداری به آن ها بگو.
اگر هنگام بالا رفتن مراقب باشی سر نمی خوری.
حواست به وقت باشد.
به کودکانتان اجازه دهید زمین بخورند

آن ها قرار نیست همیشه به حرف های شما گوش دهند. گاهی اوقات لازم است خودشان از بعضی چیزها درس بگیرند. پس آزادشان بگذارید. تنها کسانی که ریسک می کنند می توانند در آینده زندگی موفقی داشته باشند.




کولیک نوزاد چیست؟+ راه درمان

اگر کودک سالم شما کمتر از ۵ ماه سن دارد و بیش از سه ساعت در روز و بیشتر از سه روز در هفته به صورت مداوم گریه می‌کند، ممکن است مبتلا به کولیک باشد.

به خاطر داشته باشید که پیدا کردن روش‌های مناسب برای آرام کردن این کودکان ممکن است به آزمون و خطا نیاز داشته باشد زیرا شرایط همه کودکان با هم یکسان نیست.

برای اینکه مطمئن شوید کودکتان بیماری زمینه‌ای یا مشکل جسمی ندارد باید با یک پزشک متخصص مشورت کنید. در برخی از موارد این مشکلات می‌تواند به گریه کردن نوزاد منجر شود.

پروبیوتیک‌ها را امتحان کنید: مطالعات انجام شده نشان داده است که کودکان مبتلا به کولیک ممکن است فلور روده متفاوتی نسبت به سایر کودکان داشته باشند. پروبیوتیک‌ها به کاهش نشانه‌های کولیک در برخی از نوزادان کمک می‌کند. در مورد مصرف این پروبیوتیک‌ها با پزشک متخصص مشورت کنید.

از یک بطری آب گرم استفاده کنید: بیشتر کودکان از به کار بردن آب گرم در اطراف شکمشان احساس خوبی خواهند داشت. یک بطری مناسب پیدا کنید و آن را با آب ولرم پر کنید. سپس آن را در یک حوله تمیز بپیچید. آن را بر روی شکم کودک خود قرار دهید. مراقب باشید آب بطری داغ نباشد. زیرا پوست کودک بسیار حساس است و آب داغ می‌تواند به آن آسیب بزند.
ماساژ نرم و آرام را نیز امتحان کنید: کودک شما ممکن است ماساژ نرم را دوست داشته باشد. به پاسخ کودک خود در برابر این ماساژها حساس باشید.
سرو صدای ملایمی برای او ایجاد کنید: بیشتر کودکان، صدای حاصل از ضربان قلب و نیز صداهایی که در رحم وجود داشت را دوست دارند. همچنین برخی از کودکان دوست دارند در صندلی مخصوص خود و در کنار ماشین لباسشویی در حال کار بنشینند و به صدای آن گوش دهند. برخی از کودکان نیز عاشق صدای پنکه، جاروبرقی و سایر وسایل منزل هستند.
محیط ساکتی برایشان ایجاد کنید: بر خلاف کودکانی که در بالا به آن‌ها اشاره کردیم، برخی از کودکان از وجود سرو صدا، حرکت و فعالیت بیزارند. این کودکان دوست دارند در محیطی آرام، ساکت و تاریک باشند.
او را حرکت دهید: برخی از کودکان حرکت‌های آرام را دوست دارند. بنابراین سعی کنید او را حرکت دهید. برخی از کودکان نیز دوست دارند در نزدیکی قفسه سینه شما قرار داشته باشند و صدای ضربان قلبتان را بشنوند. می‌توانید این شرایط را برایشان فراهم کنید.
رانندگی کنید: بیشتر والدین معتقدند رانندگی به همراه حرکت‌های ماشین، صدای آن و ارتعاشی که در اثر حرکت ایجاد می‌شود، می‌تواند باعث آرامش کودک گردد.یک صندلی مخصوص برای کودک خود بخرید و آن را در ماشین بگذارید. سپس او را با خود به بیرون از منزل ببرید.
فضای متفاوتی را امتحان کنید: اگر در منزل هستید و گریه‌های کودکتان شما را اذیت می‌کند، می‌توانید در بیرون از منزل پیاده روی کنید. مناظر، صداها و بوهای جدید می‌تواند او را به خود جلب کند. هوای تازه و حرکات منظم نیز می‌تواند باعث آرامشش شود و در خواب مناسب به او کمک کند. از سوی دیگر، اگر بیشتر اوقات را در بیرون از منزل می‌گذرانید، استراحت در منزل ممکن است تنها چیزی باشد که او نیاز دارد.
موقعیت متفاوتی را امتحان کنید: کودک شما ممکن است بر روی گهواره آرامش داشته باشد. برخی از کودکان دوست دارند بر روی دستان شما بخوابند یا در موقعیت بلندی قرار داشته باشند. موقعیت های متفاوتی را امتحان کنید تا بتوانید موقعیت مورد علاقه او را پیدا کنید.
او را قنداق کنید: قنداق کردن(یک روش قدیمی برای پیچیدن کودک در یک پتو یا پارچه‌های مشابه است) به کودک شما کمک می‌کند بخوابد و خواب بماند. اگر کودک شما تمرکز کافی در شیرخوردن را ندارد، می‌توانید او را قنداق کنید. این روش نه تنها می‌تواند به خواب کودک کمک کند بلکه خوابیدن بیشتر او را تضمین می‌کند. محققان دریافته‌اند کودکانی که قنداق شده‌اند خواب راحت تر و بیشتری خواهند داشت زیرا حرکت در خواب می‌تواند باعث بیدار شدن او شود.
کودک خود را حمام کنید: یک حمام گرم در زمانی که کودک شما گریه می‌کند، می‌تواند به آرامشش کمک بسزایی بکند.
از پستانک استفاده کنید: هر چیزی که بتواند به آرامش کودکتان کمک کند، ممکن است مفید باشد. سعی کنید از پستانک استفاده کنید حتی اگر دوست ندارید کودکتان از این وسایل بهره مند شود.
به نفخ و گاز شکم کودک خود توجه کنید: اگرچه وجود گاز در معده باعث ایجاد کولیک نمی‌شود اما کودکانی که از کولیک رنج می‌برند ممکن است به هنگام گریه کردن هوای بیشتری ببلعند. به همین خاطر نیز امکان ایجاد گاز در شکم بیشتر می‌شود. اگر فکر می‌کنید که گریه‌های کودکتان به خاطر این موضوع است از یک پزشک متخصص کمک بگیرید.

آیا ممکن است کودکم به برخی از غذاها حساسیت داشته باشد؟

دلیل دیگری که باعث ایجاد ناراحتی در کودکان می‌شود، عدم تحمل آنان نسبت به شیر گاو یا سایر غذاهاست. اگر فکر می‌کنید این موضوع باعث ناراحتی کودکتان شده است، موارد زیر را امتحان کنید:

رژیم غذایی خود را در دوران شیردهی تنظیم کنید:

اگر فکر می‌کنید کودکتان به وجود برخی از مواد در شیر شما حساس است، با یک پزشک صحبت کنید. او ممکن است برای چند هفته محصولات لبنی همچون شیر، پنیر و ماست را متوقف کند تا وجود پروتئین موجود در  شیرگاو از بدنتان پاکسازی گردد.

اگر اینکار کمکی به شما نکرد، به سایر غذاهایی که مصرف می‌کنید دقت داشته باشید. بحث‌های زیادی در مورد غذاهای مشکل زا وجود دارد اما مطالعات اولیه نشان می‌دهد که موادی همچون تخم مرغ، گندم، آجیل، میوه، کافئین و شکلات می‌تواند باعث ایجاد مشکل گردد.

سعی کنید که مصرف غذاهای مشکوک را متوقف کنید تا بتوانید غذایی که باعث ایجاد مشکل در کودکتان می‌شود را بیابید. این فرآیند ممکن است کمی زمانبر باشد اما مطمئن باشید ارزشش را خواهد داشت.

نمی‌توانید به تنهایی کاری انجام دهید:

مراقبت از کودک خود را به همراه همسر خود انجام دهید. اگر دوست یا آشنایی دارید که در این زمینه تجربه‌ای دارند می‌توانید از آن‌ها نیز استفاده کنید. اگر به هنگام گریه کردن نوزاد خود بیش از حد عصبانی می‌شوید یا از شرایط موجود خسته و نا امید می‌گردید، یک نفس عمیق بکشید و او را در تختخوابش بگذارید.

سپس از یک دوست یا آشنا بخواهید به شما در نگهداری فرزندتان کمک کند. اگر کسی را برای اینکار ندارید با یک پرستار مشورت کنید. ممکن است نتوانید جلوی گریه‌های کودک خود را بگیرید.

شاید گریه کردن تنها چیزی است که او نیاز دارد. شما نیز بهتر است به خواست او و نیازش احترام بگذارید. او را بغل کنید، نوازش کنید و حرکت دهید اما اجازه دهید به گریه‌هایش ادامه دهد. شاید این تنها چیزی است که او می‌خواهد. عشق خود را از او دریغ نکنید.




۱۰ پیشنهاد به پدر و مادرهایی که فرزند دانش آموز دارند

هیچ اشکالی ندارد در طول سال، گاهی به بچه هایتان اجازه دهید مدرسه نروند؛ مثلاً یک بار صبحی که خیلی خسته اند و یک بار هم زمانی که امتحان کلاسی دارند و درس شان را نخوانده اند. باور کنید آسیب اضطرابی که متحمل می شوند، بیشتر از نرفتن شان به مدرسه است؛ البته که قرار نیست این پیشنهاد به یک رویه دائمی تبدیل شود.

عصر ایران نوشت: با آغاز سال تحصیلی، بی مناسبت نیست بدون هیچ مقدمه ای، چند پیشنهاد را با پدر و مادرها در میان بگذاریم:

۱ – بهترین راه برای درس خوان و مهم تر از آن، کتاب خوان شدن فرزندان تان این است که خودتان هم کتاب بخوانید.

همه مطالعات روانشناسی و حتی تجربیات فردی نشان می دهند که کودکان بیشتر از رفتارهای شما الگوبرداری می کنند تا از حرف ها و امر و نهی های شما.

حتی اگر اهل مطالعه نیستید، می توانید کتابی را در دست بگیرید و تظاهر به مطالعه کنید. این کار به ویژه برای کودکان پیش دبستانی بسیار اثرگذار است.

۲ – از باورهای قدیمی دست بکشید. زمانی تمام خوشبختی فرزندان در این تعریف می شد که حتما به دانشگاه بروند و سپس با مدرکی که می گیرند، در یک جای خوب استخدام شوند.

اما امروز این الگو دیگر جواب نمی دهد. اولاً دانشگاه رفتن بسیار آسان تر از قبل شده و ثانیاً دانشگاه تضمین کننده آینده نیست.
بسیاری از افراد موفق در ایران و جهان، یا دانشگاه نرفته اند، یا دانشگاه را رها کرده اند یا در شغلی غیرمرتبط با رشته تحصیلی شان فعالیت کرده اند.

در آینده نیز اهمیت دانشگاه باز هم کمتر خواهد شد؛ بسیار کمتر از آنی فکرش را بکنید. استخدام ها و کارآفرینی ها، نه بر پایه مدرک تحصیلی که بر اساس مهارت های فردی خواهد بود کما این که هم اکنون نیز در بخش خصوصی، چنین روندی وجود دارد

با این الگوی فکری، دیگر به بچه هایتان برای کسب نمرات بالا فشار نیاورید؛ آینده بچه هایتان الزاماً از میان نمره های بالا نمی گذرد. بگذارید آنها در حد توان خود درس بخوانند و نمره بگیرند. در عوض آنها را با زندگی واقعی و مهارت های کاربردی بیشتر آشنا کنید.

۳ – به جای فشار بر روی بچه ها برای کسب نمرات بهتر، آنها را به کوشش بیشتر تشویق کنید: “پسرم! دخترم! همین اندازه که می بینم تلاش می کنی برایم ارزشمند است. تو تلاشت را بکن، بعد از آن دیگر مهم نیست چه نمره ای می گیری.”
فرزند شما نباید احساس کند دوست داشته شدنش، تابعی از نمراتی است که در مدرسه می گیرد.

۴ – اگر فرزندتان در امتحانی مثلاً ۱۲ (یا حتی نمره کمتر)گرفت، این ادبیات پیشنهاد می شود:
خب! تو در ۱۲ بخش عملکرد خوبی داشتی؛ آفرین. آن ۸ نمره ای که نگرفتی، دارند با تو حرف می زنند که نقطه ضعف کارت کجاست. بهتر است، روی این بخش ها بیشتر کار کنی؛ چه خوب شد که ۱۲ گرفتی و فهمیدیم گیر کار کجاست؟ من هم در دوران دانش آموزی گاهی نمرات پایین می گرفتم؛ اشکالی ندارد.

۵ – بچه ها را هرگز و هرگز و هرگز با دیگران مقایسه نکنید. این کار تزریق سم در روح آنهاست.
بچه ها را با خودشان مقایسه کنید: “تو نسبت به قبل، تلاش کمتری داشتی، یا بیشتر تلاش کردی.”

۶ – هیچ اشکالی ندارد در طول سال، گاهی به بچه هایتان اجازه دهید مدرسه نروند؛ مثلاً یک بار صبحی که خیلی خسته اند و یک بار هم زمانی که امتحان کلاسی دارند و درس شان را نخوانده اند. باور کنید آسیب اضطرابی که متحمل می شوند، بیشتر از نرفتن شان به مدرسه است؛ البته که قرار نیست این پیشنهاد به یک رویه دائمی تبدیل شود. نکته مهم این است که آنها باید با شما احساس راحتی کنند، حتی در نرفتن به مدرسه.

۷ – در انجمن اولیا و مربیان مصوب کنید که از معلمان، به ویژه در مقطع ابتدایی خواسته شود تا حد امکان از دادن تکلیف شب خودداری کنند یا به حداقل بسنده کنند. همچنین برای روزهای تعطیل تکلیف ندهند. کودکان در ساعات غیر مدرسه، باید بیشتر بازی کنند یا به ارتباطات خانوادگی و اجتماعی بپردازند تا تکرار آنچه در مدرسه آموخته اند.

۸ – کیف بچه ها را تا حد امکان سبک کنید. حتی اگر لازم باشد، کتاب های قطور را به دو یا سه قسمت تقسیم و جدا جدا سیمی کنید. به ستون فقرات بچه ها رحم کنید.

۹ – بچه ها به ویژه در فصل های مدرسه، بیشتر تحت فشار هستند؛ بنابر این به همدلی و همراهی والدین نیاز بیشتری دارند تا استرس های مدرسه را تخلیه کنند. برایشان وقت بگذارید، حرف بزنید، شوخی کنید و گاهی با هم بیرون بروید. بچه ها باید بدانند که شما پناهگاه شان هستید.

۱۰ – و مهمتر از همه: کودکی و نوجوانی، شادترین دوران زندگی هر انسان است که دیگر تکرار نمی شود؛ هر کاری که می کنید، ملاک تان این باشد که شادی کودکی و نوجوانی را تباه نکنید. این سخن، به معنای ولنگاری تربیتی نیست؛ اتفاقاً تأکید بر تربیت اصولی کودکان و نوجوانان است زیرا تربیتی که شادی را از دوران کودکی و نوجوانی بزداید، اساساً تربیت نیست، بلکه نابودی امروز و فردای آنهاست.

هیچ کس حق ندارد شادی را از ساحت کودکی و نوجوانی بزداید، حتی پدر و مادرها و معلمان ، حتی پدر و مادرها و معلمان، حتی پدر و مادرها و معلمان.




آیاشما سیستم شیردهی مناسبی دارید؟

همه‌ مادرانی که به تازگی صاحب فرزند شده‌اند دل‌شان می‌خواهد نوزاد‌شان خوب شیر بخورد و بعد از مدتی یک بچه‌ی تپل و مُپُل داشته باشند. اما این فرآیند شیر دادن گاهی مایه‌ نگرانی خیلی از مادران می‌شود و آنها تصور می‌کنند که نوزاد‌ یا کودک نوپا‌ی‌شان خوب شیر نمی‌خورد. بنابر‌این برای رفع نگرانی بسیاری از مادران عزیز، از دکتر مریم‌السادات منتصری، متخصص کودکان و نوزادان، درباره‌ی سیستم شیردهی مناسب و شیردهی نامناسب پرسیدیم.

تغذیه خوب را فراموش نکنید

برای این‌که مادران شیردهی خوبی داشته باشند، باید مدام به فرزندشان شیر بدهند تا سیستم شیردهی آنها تحریک شود و شیردهی آنها ادامه پیدا کند. تغذیه‌ی مناسب مادر در دوران شیردهی بسیار مهم است و او باید مایعات کافی شامل روزی سه لیوان آب گوشت، مواد مغذی مانند ب.ب مام (Bebe Mum) و مواد مغذی دیگر را مصرف کند.
گاهی بعضی از مادران شیرخشک را به عنوان کمک در نظر می‌گیرند و یا به بچه آب‌قند می‌دهند بنابر‌این چون سیستم شیردهی در مغز تقویت نمی‌شود، فرآیند آن هم قطع می‌شود.

فرآیند شیردهی مادران و تولید شیر

بیشتر از ۹۸ درصد مادران امکان شیردهی به نوزادان را دارند و جالب است بدانید که این سیستم شیردهی در آقایان هم جود دارد و اگر این سیستم در آنها تقویت شود، آنها هم می‌توانند شیر بدهند. چون این فرآیند یک فرآیند مغزی است. برای همین هیچ محدودیتی وجود ندارد و بیشتر خانم‌ها می‌توانند به فرزند‌شان شیر بدهند. این که بعضی از خانم‌ها در حالت طبیعی ادعا می‌کنند نمی‌توانند به فرزندشان شیر بدهند نشان از ضعف آگاهی و مشکلات دیگر در آنها است. در پیشرفت فرایند شیردهی تنها مکیدن نوزاد اهمیت دارد و مادران باید اجازه دهند بچه شیر را بمکد چون عمل مکیدن مرکز مغزی را تحریک می‌کند و به این ترتیب تولید شیر بیشتر و بیشتر می‌شود.

نکاتی درباره شیر مادر

– بسیار مهم است بچه در هنگام به دنیا آمدن دوره‌ی جنین خود را به طور کامل طی کرده باشد.
– بعضی از مواد غذایی هستند که شیر را بد مزه و یا کم می‌کنند که حتما باید توسط پزشک به مادر توصیه شوند.
– باید یک تا دو هفته قبل از زایمان، هنگام حمام کردن نوک سینه‌‌ها را به سمت بیرون ماساژ دهند و بکشند تا با این کار شیر در سینه پر ‌شود.

اهمیت تغذیه مادران

مادران باید در دوران بارداری به اندازه‌ی کافی مایعات مصرف کنند و همچنین رژیم غذایی‌شان سرشار از کلسیم و مواد مغذی باشد. در غیر این صورت این مواد مفید در دوران شیردهی به دلیل شیر دادن از بدن مادر خارج شده و باعث می‌شود او مدت‌ها بعد دچار پوکی استخوان شود.
اگر شیر مادر کم باشد بچه وزن کافی نمی‌گیرد و علامت دیگر آن این است که پوشکش سنگین نمی‌شود. اما در صورتی که شیر کافی به بچه برسد، وزن‌گیری خوبی خواهد داشت و پوشک او سنگین می‌شود.
عواملی مانند استرس،‌ مصرف بعضی از دارو‌ها که وارد شیر شده و باعث تغییر مزه و بوی آن می‌شود و حالت نوک پستان به صورتی که شیر از آن خارج نشود، می‌توانند دلایل شیردهی نامناسب باشند.
خانم‌های باردار خوب است بدانند که معمولا یک پرستار یا یک مامای با‌تجربه نحوه‌ی شیردهی را بعد از زایمان و در همان اتاق زایمان به مادر آموزش می‌دهد.